Kari Anne sin hundeblogg

Emil fyller to år!

2012-01-18T21:46:00.001+01:00

Emil veit å slappe av!

Huttetu, tida går så fryktelig fort! Det er allerede 18. januar igjen!

I fjor skreiv eg dette innlegget der eg summerte opp hans første leveår.
Eg får ta ei liknande oppsummering i dag.

I januar i fjor fekk Ayla Calcinosis Cutis, noko som førte til at mykje av vår tid og krefter gjekk med til å stelle henne frisk igjen. Emil fekk sjølvsagt sitt, men det blei nok mindre på han enn det hadde blitt dersom Ayla hadde vore heilt frisk.

Me hadde masse snø her i fjor på denne tida, og me gjekk på ski, skøyter, heiv snøballar og vanlige ballar og trente mykje på avlevering av leiker. Vetle laga agilityhinder me kunne prøve oss på.

Når eg ser på desse bileta nå, ser eg jo at Emil er bygd for agility! Problemet er berre at EG ikkje er det!

April starta me Elitesatsing hjå Amokk, noko som skulle vise seg å vera SVÆRT SVÆRT smart og klokt og produktivt!

Mai kom med grønne blader og knekt arm, og dermed blei ALL trening lagt på hylla ein mnd, ca. Eg reiste til både Bø og Stavanger for å vera dommarelev, før det var tid for ny Elitesatsing i juli.

Her trener me på Stå under marsj.

I august var det endå ei Elitesatsing, den siste, og i september starta me på Passeringskurs. Etter kursoppstart der, starta me først å trene passering i lag med Kairos og Hilde, og etterkvart blei det også lausturar i lag.

I oktober var me på runderingskurs:

Me fekk også eit par turar til Fiskelausvatn i lag, alle tre:

I november blei det mest turar og åleinetrening, men me var då ved Sørlandsappellen og trente litt.

Desember kom og gjekk utan særleg snø, men me fekk mange koselege turar i lag, deriblant denne:

Nå i januar har me allereie hatt fantastiske turar innover vegen, og den turen me hadde i går, tirsdag, vil bli vanskeleg å toppe:

Laaaaang tunge = fornøydd Emil

Me var nemlig på SKØYTETUR på Fiskelausvatn! Emil sprang og sprang og koste seg veldig, og innimellom springinga på isen fekk han leite etter ballen sin i skråningane, og han tok seg skikkelig ut! På veg heim var han likevel klar for meir, duracell-labrador som han er, så han fekk leite litt etter ballen sin då også. Vel heime stupte han under strykebrettet og blei liggande der mens eg strøyk klær:

Så er det tid for skikkeleg oppsummering; kva han kan og ikkje, og korleis utviklinga har vore sidan i fjor:

I fjor skreiv eg dette:
Om eit år ønsker eg at han kan:
Passere andre hundar utan å bjeffe
Me er ikkje i nærleiken, eingong!

Nok øvelsar til å kunne konkurrere enten i rally eller vanleg lydighet, eller aller helst begge
Han kunne ha starta i både rally og vanleg LP, men utagering på andre hundar stanser oss.

Konsentrere seg om trening i lag med meg medan andre hundar trener i nærleiken
Dette går finfint med nok avstand. Då kan han vera laus også.

Plukke gjenstandar i sporet og komme tilbake til meg med dei
Ehm.. det har ikkje blitt særleg spor dette året..

Komme tilbake med leikene han får som belønning
Jepp, det gjer han. Nokre leiker er vanskeligare å returnere med, men stort sett går dette fint. Tennisballar med pip er stas å få og kjekt å returnere.

Feltsøk
Han er betre. Leitar godt og lenge og langt ut, men eg har kun forsøkt med ball enn så lenge.

Rundering, i alle fall at me har starta innlæring av det
Jepp, me har vore på kurs, og eg skulle gjerne trent meir, men vanskeleg åleine.

Og så, størst av alle ønsker, ønsker eg at han er HD og AA fri, og at han ellers er frisk og sunn.
Jepp, han er HD fri, og så og seie AA fri.. C i venstre albue, men eg er blitt forsikra om at han ikkje vil merke noko til det, så då trur eg på det. Han er elles rask og frisk

Seks av åtte er vel ikkje så verst?

Sidan i fjor har me lært:
Stå under marsj
Han kan sendast til Ruta, STÅ og LIGG og bli liggande til eg kjem ut.
Fellesdekk med Ayla i eitt minutt
Slalåm mellom beina
Returnere med ball
Sitt og bli i ett minutt med skjult førar (medan førar går og kaster ballen på myra)
avstandskommandering uten kommando
Kvar gong eg går ned til postkassa og han er med, stanser han i enden av bakken heilt av seg sjølv og venter til eg kjem tilbake.
Han springer ALDRI ut i vegen

Når det gjeld mål og håp og ønsker for det kommande året, er eg ikkje heilt sikker på kva eg skal skrive. Eg kjenner ikkje lenger at eg er særleg konkurransesugen, og det er nok hundeutageringa som er skuld i det.

Difor må følgande liste bli årets små ønsker:
Trene meir rundering
Gå fleire spor.. eller GÅ SPOR i det heile
Jobbe med ressursforsvaret hans
Stimuluskontroll på Stå fra Ligg og Sitt
Fellesdekk i to minutter
Få ein finare FVF enn han har i dag (han ligg laaaangt framføre meg)

Og det trur eg er nok.

Emil er med på hobbyrommet mitt der han har fått seg eige teppe spesialsydd til han

Ei skrekkens oppleving!

2011-12-18T18:13:00.001+01:00

I helga har me hatt så utruleg fint vær her i Iveland, at eg valde vekk julegavelaging i går, lørdag, og pakka sekken med følgande saker:

Jetboil
Opptenningsved
Ved
Sticky bun
Ein liten skalk urtebrød
To kyllingpølser
To svææææære marshmallows
Lighter
Sitteunderlag
11/2 liter vatn

Eg og Emil rusla avgårde i to-tida, og han sprang og sprang og sprang som han bruker å gjera i starten av turen og forsåvidt heile resten av turen også. Då me var nesten oppe ved bakketoppen, gjorde han noko han aldri før har gjort på våre turar, han hoppa opp i ei veldig bratt skråning, og sprang litt oppe i skogen der.

Så var han brått på full fart nedover mot eit område der det ikkje er noko naturleg sti/veg ned til grusvegen – men i stadenfor er det stup rett ned. Alt skjedde veldig fort, men eg tenkte at han sikkert hadde vett til å stoppe før stupet og finne ein annan veg ned. Halvparten av dei tankane var korrekte, og det var ikkje siste halvdelen.

Joda, han stoppa, men så HOPPA han pinadø!! Han svevde leeeenge, og sprella i lufta, og eit av mine største mareritt skjedde rett framfor augene mine! Eg veit ikkje kor mange gonger eg har vakna forskrekka og fortvila over mareritt som går på at ein av hundane mine faller utfor eit stup..
Medan han svevde, tenkte eg at det var den turen, og nå må eg bære han heim, og kanskje har han ødelagt seg så stygt at han må avlivast. (Dramadronning, eg? Næsjda)
Han landa med alle beina under seg, som ei pannekake nesten, og eg var heilt overbevist om at han snart ville begynne å hyle og kreke seg opp frå grøfta. Eg fekk ikkje fram eit ord, eg stod berre skrekkslagen og venta på at stillheten skulle brytast av smertehyl. Som aldri kom. Han sprang opp or grøfta og ned mot der eg stod, og eg kunne ikkje sjå halting kor hardt eg enn prøvde.

Emil står der han landa, og han hoppa omtrent frå den vesle busken/treet eg peiker mot.

Turen vidare innehaldt Innkalling med stå – trening, innkallingstrening, fartstrening, funn av elgespor eit par fotostopp, før me kom til endes av vegen der me skulle tenne bål og grille pølsene.

Bålet brant liflig, og eg forsøkte meg på marshmallowen først. Eit håplaust prosjekt når det er minusgrader, så dei måtte eg berre legge i sekken igjen. Fram med pølsene. Ikkje heilt bra resultat der, heller, for halve pølsa blei kald medan den andre halvdelen blei grilla. Urtebrødskalken og Sticky Bun’en blei varma i nærheten av glør, og smakte fortreffeleg!

Han er vakker, hæ?

Luksus i ei travel førjulstid.

Bålkos for dei som ikkje har anna å gjer siste lørdag før jul.

Då me omsider kom oss inn dørene heime, hadde me vore vekke i tre timar. Seinare på kvelden dukka det opp ei ørlita halting på høgre bakfoten, men den var vekke i morges.

I dag tok me med oss begge hundane for å vise Vetle kor det var Emil hoppa frå, og på veg heim, hadde begge to funne ut at eg hadde ball i lomma, og då ser turane våre ofte slik ut:

Begge vil gjerne gå innerst

FVF i plenum.

Ball er verdt å gjer mykje rart for!

Og vinnaren er:

2011-12-16T21:48:00.001+01:00

Bilder av bror til Emil!

2011-12-15T12:38:00.001+01:00

Eg fant bilder av bror til Emil: Pearl Jam!

Pearl Jam (henta frå www.actualis.se) Pearl Jemil

Her er fleire bilder: http://www.actualis.se/fotogalleri/prima-acer/prim-acer.htm

På tur med Kairos

2011-12-12T16:50:00.001+01:00

Denne hausten har Emil fått seg turkamerat i storpuddelen Kairos, og i dag skulle me ut på ny tur. Det hadde regna heile morgonen, og brått skein sola og det dukka opp ein rar blå farge på himmelen…

Like etterpå dukka Hilde og Kairos opp, og turen kunne starte. I dag ulte faktisk Emil i forventning, og me gjorde som me har gjort dei par siste gongene, Kairos gjekk framføre oss. Emil såg ikkje ut til å bry seg veldig med Kairos, men noko interesse er der nok.

Kairos blir flinkare og flinkare til å gå ved sida av Hilde i starten av turen, berre sjå her:

Både Emil og Kairos er veldig… nei, VELDIG glad i ball, og heldigvis har ingen av dei ressursforsvar overfor ballen.
Her står dei og venter på at eg skal hive ballen:

Finaste guttane på tur!

På veg heimover fant me på noko nytt å trene på: Emil i band og Kairos laus. Emil trener på å gå i band med laus hund rundt seg, og Kairos trener på at når Emil er i band blir det ikkje leik. Då Kairos kom bort til oss, stoppa me opp og blei kjedelege, og når Kairos så pilte til Hilde, fekk han ball som belønning. Dette funka VELDIG godt! På den måten fekk me i praksis gått ned hundane etter heftig springing OG lagt inn fornuftig trening med formål i tillegg.

Då me kom inn etter nesten halvannan time på tur, var både eg og Emil strålande nøgde!

Gi deg til kjenne, og vinn premie!

2011-11-25T13:00:00.001+01:00

Kven er du som leser bloggen min? Er du innom heilt tilfeldig ein gong og aldri meir? Eller kjem du att med jevne eller ujevne mellomrom? Eg hadde blitt SÅ glad om dei som leser kunne lagt igjen ei lita helsing så eg får sjå kven som er innom.

Gi deg til kjenne, så kan det hende DU blir trekt ut til å vinne ein heimelaga premie. Har du ikkje hund, er premien noko heimelaga og personleg. Om du har hund, syr eg personleg halsband til hunden din. Du vil få mulighet til å påvirke litt korleis det skal sjå ut. Emil og Ayla sine ser slik ut:

Her er band eg har laga til andre:

Eg har mange variasjonsmuligheter, så du kan få eit heilt unikt halsband

Her følger bruksanvisning for korleis du legger igjen kommentar.

Nederst i innlegget ser det alltid slik ut. Klikk på der det i grønt står kor mange som har kommentert.

Skriv kommentaren din i det store feltet, skriv inn bokstavkoden som er unik for kvar gong, og velg Identitet; “Navn/nettadresse” dersom du ikkje har registrert deg med eigen blogg.

Skriv inn navnet ditt og eventuelt ei heimesideadresse om du har det. Og trykk deretter på den oransje knappen som heiter “Publiser kommentaren din”

Deretter er det berre å vente på at tidsfristen går ut om tre veker, den 16. desember. Trekningen kjem til å vera heilt og fullstendig tilfeldig og rettferdig

Trening på hundeklubben.

2011-11-24T21:12:00.001+01:00

Må berre smake litt på den overskrifta. Trening på hundeklubben. Jo, det kjennes rett. Det faller liksom naturleg å seie dette nå. Trening på hundeklubben. Eg er altså med i ein hundeklubb, ein lokal hundeklubb, som har et opplyst treningsområde der dei nå har starta organiserte treningar annankvar torsdag, og dei andre torsdagane er det opp til kvar og ein. Eg begynner å kjenne tilhøyrighet, og det er jo kjekt!

Så, i kveld var det trening på hundeklubben.
Det fungerte så godt sist torsdag med å bruke vom og hundemat, så eg tok med meg det i kveld også. Halvparten bakte eg i ovnen, for å ha NOKO “tørt”, og då det var ferdig, STINKA det verre! Hevd, lukta det, faktisk! Heilt seriøst!

Eg hadde bestemt meg for å trene på Ruta denne kvelden, og belønne med ballkastar. Emil har blitt ein mester på å returnere ballen til meg i det siste, og i kveld fekk det bære eller briste. Eg sette opp ruta slik at den vendte vekk frå der dei andre hundane skulle trene (det får vera grenser på overmot og vanskelighetsgrad), og ganske nært skogskanten. Det siste momentet ville bli stor nok utfordring for jyplingen, tenkte eg. Det var faktisk ganske stor sjanse for at han ville bli hormonell og drite i ballen og gå langs kanten og snuse og markere.

Meeeeen, første gong eg sendte til ruta, suste han avgårde, og eg fekk belønt korrekt. Ballen havna ut i skogen, og Emil leita den opp igjen og returnerte som et olja LYN, slapp ballen i hånda mi og kom inn i utgangsstilling og var klar for ny repetisjon.

Han sprang og sprang og sprang og leita opp ballen, det var LIKE stor belønning for han å springe i skogkanten og leite etter ballen som å klare å nå den igjen FØR den havna i skogen.
Et par gonger testa eg STÅ, altså når eg måtte sei (rope) det, og kor lang tid han brukte på å stoppe. Ein gong ba eg han legge seg, då kom han springande tilbake til meg. Neste gong eg sa LIGG, la han seg og blei liggande til eg heiv ballen.

Då eg skulle endre retning eg sendte han ut frå, kokte det litt over for han. Han sprang utanom ruta og rett bort der han vanligvis hadde fått auge på ballen, så då måtte det litt justeringar til, og så klarte han det.

Eg må seie at eg blir stadig overraska over kor mykje energi han har, denne gule svensken min. Tru om eg må begrense han, eller om han KAN bli så sliten at han begrenser seg sjølv?

Eg fekk hjelp av ei av dei andre på trening til å ta ein tannvisning på han, og ho agerte både “dreven dommar”, “usikker dommar”, og “grundig dommar”. Emil bestod på alt

Det var ikkje mykje lyd frå han i kveld, og eg er VELDIG fornøydd med kvelden!

Det er mykje mogleg at ein ørliten gnist er tent igjen, og det hadde jo vore kjekt å debutere i ringen snart!

Diverse om diverse.

2011-11-20T18:46:00.001+01:00

Oy, nå er det lenge sidan eg har blogga! Halvannan månad sidan sist, og då var det kennelhoste eg skreiv om.

Ei kennelhoste som forøvrig sat i lenger enn eg først trudde den skulle gjer! For først blei dei hostefrie, begge to, og så etter nokre dagar utan hoste, starta dei å få bevege seg litt igjen. Då kom hosten tilbake, og me måtte bl.a avlyse tur i lag med Kairos. Nokre dagar til med sporadisk harking, og så gjekk det over. Dagar og veker gjekk, me har starta oppussing av eit rom i kjellaren som skal ende opp som mitt hobbyrom, og eg har brukt ein god del tid på å planlegge det. Eg har sagt at eg vil jobbe mest mogleg sjølv, men at Vetle nok må trø til som muskelkraft.
Det går seint, for håndledda mine er ikkje glad i harde påkjenningar.

Torsdag som var, var det sju veker sidan sist Emil hadde sett andre hundar enn Ayla, og då pakka eg med meg diverse snaddergobitar og RÅ vom og hundemat og køyrde ned til Vennesla Hundeklubb sitt område for å trene i lag med ei nyoppstarta lydighetsgruppe der. Eg forventa vel ikkje all verda av Emil denne kvelden, men han likte VELDIG godt V&H! Den viste seg faktisk å vera to hakk meir stas enn det som tidlegare har vore den ubestridte einer i heimen her; nemlig hans eigen oppbløytte hundemat. Då eg tok fram V&H, slutta alt anna enn Emil og meg å eksistere.

Under kvelden trente eg utan band på FVF, stå under marsj, innkalling, fellesdekk MELLOM TO HUNDAR(!!), og bare vera roleg og sjå på dei andre hundane (viktig trening, det også).
Under fellesdekken låg han mellom ein schæfer og ein spaniel, og det kom litt lyd mot schæferen. Eg stod jo ikkje lenger vekke enn at eg hadde FULL kontroll på han, så då gjekk eg berre eit lite steg mot han til han såg på meg og så gjekk eg tilbake igjen. Eg vågde til og med å sleppe bandet nokre sekunder!! Juhu!!

EIt par gonger murra han litt, men ingen bjeff denne kvelden. Og allereie då bestemte eg meg for at eg ville opp til Øvrebø på søndagen og trene i nærleiken av dei som skulle gå Sørlandsappellen der. Med 39 påmeldte ville det sikkert bli litt av kvart.

Som gjort, så tenkt, så eg pakka V&H igjen og tvingte med meg Vetle opp som (film)fotograf. Lokka med hundeklubben sine snaddervafler og ein kopp kaffe, og då var han ikkje så veldig vanskeleg å be med…

Begge to konsentrerte på veg mot LP ringane.

Litt stå under marsj trening medan eg jobber Emil litt ned i stressnivå. Me har framleis ikkje kome bort til LP ringane.

Det kom fleire hundar ut på grasbanen, så me blei ståande der ei stund før me bevegde oss mot LP ringane.

Me har vore heilt borte ved ringane, og ikkje forstyrra nokon, og her har me fått oss vafler og brus og kaffe og kakao i kiosken. Vennesla Hundeklubb har heilt FANTASTISKE vafler!! Nam!!

Gul ball er for tida det som er enklast å belønne med når eg vågar å sleppe bandet. Her er me eigentleg på veg bort til bilen igjen.

Hohoi, som det går!

Den aller første sekvensen i denne snutten viser tydeleg humøret til Ayla for tida. Ho er rett og slett blitt litt fantete! Rampete og full av f… , faktisk. We like it alot!!!!
Ho har ikkje fått smertestillande sidan starten av oktober, og får bli med på lenger og lenger turar, leite i skogen etter ballar, og også springe ut på myra og leite der også. Alt i hennar tempo, så klart. Eg presser henne ikkje, men hindrar henne MINIMALT. Sjølv om det ikkje såg slik ut i fjor, så kan det faktisk hende at ho ikkje har det så travelt med å takke for seg Juhuuu!!!

Kennelhoste i heimen.

2011-10-12T22:53:00.001+02:00

Jepp, då har me kennelhoste i heimen. Dette er Ayla sin andre gong, og Emil sin første.

Smitten skjedde på runderingskurs, og det var ikkje direkte smitte. Kildehunden som var sjuk helste ikkje på Emil, men eg var figurant for hunden, og eigaren til hunden var figurant for Emil. Altså skjedde smitten via leiker og hender. SÅ smittsomt er kennelhoste!

7-8 dagar etter han vart utsatt for smitte, byrja han å hoste, og Ayla starta tre dagar etter det igjen. Inkubasjonstida er ulik frå hund til hund, nemlig, og smittefaren er størst tre dagar før utbrot. Kildehunden starta å hoste tirsdagen etter kurset.

Heldigvis rapporterer eigaren av kildehunden at det er ein mild variant av sjukdommen, noko eg er særs glad for då korkje Emil eller Ayla har oppdaterte vaksiner i år.

Her er ein liten filmsnutt av korleis dei høyres ut når eg står opp om morgonen. Emil har hatt det i fire dagar, og Ayla to.

Runderingskurs

2011-10-03T17:26:00.001+02:00

Fanghunden Emil etter ei fantastisk økt med flying og leiking. Fotograf: Lisa M. Havro.

Dag 1.

Me begynte med litt teori om kva rundering er og litt generelt om brukshundsporten. Deretter tok me ut ein og ein hund som figurantane leika med etter tur. Emil gjekk rett i leik med den første, men dei andre måtte faktisk jobbe litt meir. Eg hadde jo tonnevis med godbitar med meg, så eg var ikkje så redd for at eg ikkje ville ha god nok belønning der ute i skogen.

Gong nummer to han var ute, fekk han fly mellom figurantane. Mens han var hos den eine, stilte eg meg med ryggen til for å hjelpe han på veg mot den andre når nummer ein stilte seg passiv. Dette føregjekk ved bilane, så her gjekk det fint å leike.

Katla flyr til figurant

Økt tre var flying mellom figurantar lenger oppe i skogen. Her ville han ikkje ta leika i det heile så me gjekk over på mat. Emil er ikkje akkurat typen til å sakke farten sjølv om han blir belønna amed mat, så dette fungerte fint. I starten sprang han forbi figurantane som sat høflig vendt vekk frå han. Då eg instruerte figurantane til å reise seg opp og vende seg mot han som om dei hadde ropt på han, auka interessa hans betraktelig!

Så var det lunsj, og bålbrenning og eg hadde med meg pinnebrøddeig og pølser. Eg hadde også med litt sukker og kanel i ein pose, og kunne dermed steike meg dessert! Dæsken, det var godt!! I morgon trur eg at eg vil ha med meg marshmallows.. Eit par stykker, i alle fall! (schlurp!)

Gong nummer fire gjekk me eit GODT stykke opp i skogen, og Emil fekk fly frå figurant til figurant med oppbløyta hundemat som belønning. Denne blei servert oppi avskårne kaffekoppar, både for å skåne hendene til figurantane, men også fordi Emil likar veldig godt å ete FRÅ noko.

Gong fem gjekk det endå betre, då fauk han som han nesten ikkje hadda gjort anna, og siste slaget var figuranten heilt gøymt, og langt vekke. Han måtte til og med krysse ein bekk for å komme dit. Då hadde han flydd mange gonger att og fram, og eg hadde suksessivt klart å gjera det vanskeligare for han. Ein heilt fantastisk dag!!

Vel heime kikka eg litt på kartet og fant ut at eg hadde gått over 9 km tilsaman for å hente og sette tilbake Emil når det var min tur. I tillegg kom all springinga som figurant. Ikkje verst!

Dag 2

Eg hadde bestemt meg for å ta med meg marshmallows i dag, og hadde dessutan planlagt å komme før dei andre, slik at eg kunne køyre lenger inn på vegen enn dagen før. Då eg hadde kom eeit godt stykke nedover mot Samkom, oppdaga eg at eg hadde gløymt marshmallowsen, og vurderte litt att og fram om eg skulle snu og hente dei. Det gjorde eg, og tenkte at det fekk våge seg om eg måtte gå langt i dag også.

Då eg var komen nedanfor Birkeland, skjøna eg kvifor eg hadde snudd og henta marshmallowsane, for der hadde ein bil køyrt av vegen og krasja med eit tre nedi ei skråning. Hadde eg valgt annleis, hadde eg med stor sannsynlighet vore den første som kom til ulukka. No kunne eg berre køyre forbi og tenke at eg nok ein gong fekk bevis på at alt her i verda har meining…

Då eg kom fram til kursstaden, viste det seg at eg VAR tidleg nok til å køyre lenger innover vegen likevel! Juhu!

Første gongen ute var Mister Operasongar med meg. Han ulte pinadø heile vegen frå bilen og opp til runderingsløypa!
I dag hadde eg to splitter nye figurantar, og ba dei gå ut av sitt gode skinn for å få Emil til å leike, noko dei verkeleg prøvde på! Eg blir heilt rørt når eg tenker på innsatsen deiras i dag!

Sigrid har sendt ut Reina til Maria, og instruktør Elin held oppsyn.

Dei to-tre første slaga ville han leike, men så var det stopp. Eg trur det var ein kombinasjon at det var vanskeleg terreng og at han ikkje visste korleis han skulle forsere fjellnabbene muligens også at det blei for store avstandar for fort.

Emil har tydelegvis litt hang-up når det gjeld haugar i terrenget, så det MÅ me trene på.

Andre gongen han var ute, blei Operasongaren igjen i bilen, og eg hadde kun med meg Emil opp. Denne gongen leverte eg fyrtårnet til Maria og rød pelsdings til Lisa. Sendte ut til Lisa, og Emil ville leike!! Lisa gjekk verkeleg heilhjerta inn for å halde han i leik, og ho klarte det også!
Då han kom over til Maria, og ho serverte han fyrtårnet, gjekk han visst ein smule bananas. Stakkars Maria blei reven overende og måtte sette seg ned, for han var både sterk og ivrig!

Heile denne runden kunne figurantane leike med han, og leike så lenge som den andre figuranten trengte for å komme seg på ny plass. Det vil seie, bortsett frå siste slaget. Då var han trøytt og sliten, og eg ba figuranten finne fram posen med mat. Merkeleg korleis han har gøymde reservar å hente frå av og til

Deretter var det lunsj, og Emil fekk vera pausehund. Han gjorde ein fin jobb, var roleg og sjarmerande, og smiska seg til litt kos hjå Sigrid som nok var litt småforelska tilbake

Siste økta tok me nede ved bilane, og då skulle me kikke litt på innlæring av melding.

Av ein eller annan grunn som eg ikkje kan forklare, så er hold-fast-trening noko eg ikkje kan fordra å halde på med, så eg har berre latt vera.
I dag fekk eg tips om å trene opp tre godbitar i slengen, og det skal til og med EG klare! Nå først skal eg lære han å halde lausbittet fast. Så skal eg sleppe det ein augneblink før eg grip tak i det igjen. Dersom han slepp det, napper eg det til meg, og gjer eit stort nummer av det. Dersom han held det så laust at eg kan nappe det or munnen hans, skal eg gjer eit stort nummer av det også.
Vidare skal eg jobbe med å få han inn på plass med det i munnen.
Eg kan legge lausbittet på bakken, få han til å hente det, ta imot det, og sende han ut til leike etterpå.
Eg kan be Vetle sitje i vegkanten med lausbitt og leike, og sende Emil ut til han for først å hente lausbitt, og så tilbake for å leike.

Katla, mallinois

Reina, spansk vannhund

Mikke, kelpie

Opsis, kelpie

Helga oppsummert:
Fint vær. God bålmat (VELDIG viktig!). Langt å gå(!). Veldig veldig kjekt! Lærerikt! Motiverande! Flink instruktør! Og det viktigaste av alt: fabelaktige figurantar!

P.S. Eg får meir og meir sansen for Kelpie!

Å våge…

2011-09-22T22:03:00.001+02:00

Sidan forrige innlegg har det ikkje blitt fleire spor på Emil og meg, men me har ikkje gitt opp. Dagane raser avgårde, og av og til må eg ha rolege dagar pga at armen er så vond, men så er det på’an igjen for fullt.

På langtur i heia.

Tepause

Me har vore på ein langtur, eg og Emil, og forrige helg var svigermor Tove her og passa hundane og kattane mens Vetle og eg var i Gøteborg ein tur i forbindelse med bursdagen min. Helga hadde gått heilt fint her heime, til tross for at bekken hadde flaumt laaaangt over sine bredder, og det hølja ned med regn heile helga.
Det er LUKSUS å ha Tove som hundepassar!

Inne på Universeum der apekattane gjekk laus

Gøteborghjulet

Meg i Gøteborghjulet

I dag hadde eg og Hilde avtalt at me skulle trene litt, og i siste liten blei me med litt nøling enige om at me skulle introdusere Emil og Kairos for kvarandre. Planen var at me skulle gå med dei i band det første stykket, og så når begge to var rolege nok, så skulle me sleppe dei. Me gjekk innover mot Fiskelausvatn og starta 60-70 meter frå kvarandre.
Nesten inne ved vatnet bestemte eg oss for at me skulle sleppe dei, så Hilde gjekk heilt i botnen av bakken før ho slapp Kairos.
Han sprang ikkje rett opp til Emil, og det var jo positivt. Når dei til slutt helste på kvarandre, gjekk det først greit, men så brått var det eit crescendo av brøling og tenner, før det like brått var over.
Etter det gjekk det så fint, atte

Emil var i grunnen ikkje fullt så fascinert av Kairos som det Kairos var av Emil, men Emil har tydeleg språk og Kairos skjøna kva han sa. Me passa på å halde oss i bevegelse heile tida, og snudde like før me kom til endes av vegen.
Eit stykke av heimvegen gjekk Emil i band og Kairos var laus, og då lot han Emil få gå i fred. Knallbra!

Då me var på veg oppover den brattaste vegen, valde me å ta hundane i band for å trene litt båndtrening medan dei var gode og slitne. Takk og pris for at me gjorde det, for laaaangt oppe i bakken kom det ein laus elghund ruslande. Han forsvant inn i skogen der oppe, men det var ingen eigar som fylgde han. Eg gjekk først med Emil, og tanken min var at det var betre at Emil tok den eventuelle støyten åleine, enn at det skulle vera TRE hundar som skulle finne ut av kvarandre.

Emil såg elghunden og reiste bust heilt til me kom opp dit den forsvant i skogen. Me trudde me hadde unngått eit møte med den, men så kom den attende. Då gjekk Hilde og Kairos eit stykke framføre oss, så eg valde å sleppe Emil medan ho og Kairos sprang vekk. Elghunden var berre måteleg interessert i Emil, men stod og flekka tenner då Emil kom bort. Eg gjekk motsatt retning, og høyrde murring frå ein eller begge to.
Til slutt heiv eg ein neve godbitar over dei, og då starta elghunden å snuse på bakken og åt godbitane. Eg fekk kalla Emil inn til meg, og så brukte me teknikken frå passeringskurset til å komme oss forbi. Elghunden fylgde heldigvis ikkje etter oss.

Hadde det vore ein annan rase enn typisk jakthund, ville eg løyst situasjonen på anna vis, men mine erfaringar tilseier at jakthundar generelt er fornuftige og konfliktsky når dei treffer på mine hundar. Og det viste seg å stemme denne gongen også! Juhu!

Alt i alt var det ein nydeleg tur, me hadde sol og ikkje så mykje vind, og me var skjønt enige om at dette ville me gjenta om kun kort tid.
Eg er stolt over kor tydeleg Emil var i språket sitt, og at han ikkje tydde til håndgemeng kvar gong Kairos blei litt vel intim for han. Og eg er veldig glad for at Kairos forstod kva Emil sa og at Kairos svarte han så tydeleg. Nok ein løøøøvli tur!

Inne på rette sporet?

2011-09-11T16:56:00.001+02:00

La ut nytt spor i dag, dette gjekk på andre sida av bekken, og blei bittelitt lenger enn gårsdagens spor. Han virrra mindre i dag, og gjekk over nokre godbitar, men det trur eg var fordi det var maur på dei. Det er alltid like lite populært, nemlig.

Sporet låg i ca ein time, og i dag låg det ei leike på slutten. Denne var tydeligvis veldig veldig stas å finne, så det får eg prøve å huske på.

Neste spor skal vera MINST 100 meter langt og med like hyppige godbitar som dette sporet.

I dag viser han også at han tåler å bli holdt igjen, og at han ønsker å gå vidare i sporet sjølv om eg prøver å halde han att.
Tidvis går han veldig rolig og kosentrert og om eg klarer å fortsette på denne måten, vil han til slutt gå heilt nydelege spor! Det smalt i nasen i dag også, og den lyden likar me!

Dagens lærdom:
Hyppige godbitar var vellukka, då er det ikkje krise om ein og annan er maureten.
Lenger spor må til!
Leike i slutten var populært
Fortsetja å halde han i kort band, type LIKE framføre meg.

Spor og back to basics.

2011-09-10T17:50:00.001+02:00

Emil har virra og vast og styrt på verre i sporet i lange tider, og det har vore veldig lite motiverane å gå spor med han. Han har det skrekkelig travelt, og drar meg avgårde så eg aldeles mister både pust og fotfeste. For han er jammen sterk, han der litle muskelbunten min!

Et av råda eg har fått er å legge ut spor med godbitar og ha kort line og ikkje la han virre.
Dette skulle eg forsøke i dag, for til tross for at det er meldt regn, har me ikkje sett dråpen i heile dag!

Det blei eit veldig kort spor, kanskje tjue meter, og eg la pølser kvart tredje til fjerde steg. Sporet låg i ein halvtime kanskje, og då Emil fekk på seg selen, hyyyyylte han og og stod nærmast og hoppa opp og ned ved sida av meg..

Då me kom bort i starten, måtte eg vente ei stund før han satte nasen i bakken, men då han kom seg i gong, gjekk det heile ganske bra, syns eg. Han brukte nasen sin godt til tider, og eg kunne høyre same lydane frå han som eg vanligvis høyrer frå Ayla når ho går spor, og det lovar jo godt!

Erfaringane mine frå dette sporet:

Legge godbitane i kvart steg ei stund
Fortsette å gi kort line og styre han i starten
Lenger spor
Som sporslutt kan det meir enn gjerne vera godbitar, men etter godbitar kan ei leike kome
Ha med halsband så han kan få av selen under belønning

Emil bryr seg ikkje om eg held han att, og mister ikkje lysta på å følge sporet. Juhu!

Filmar..

2011-09-08T22:52:00.001+02:00

Her er det velsigna lite som skjer for tida. Eg har vore tvungen til å halde meg inn ei heil veke frå og med forrige passeringskurskveld på grunn av sjukdom, så det einaste som har skjedd for hundane er godbitsøk på plenen og Emil har fått springe på myra.

Dei to siste kurskveldane har gått bra. Siste kvelden skjedde noko nytt, nemlig at han peip då han såg ein annan hund i staden for å brumme!
Kvelden blei dessutan ekstra lærerik fordi det var fleire nye figuranthundar og desse var langt meir interessante enn tidlegare hundar på kurset. Eg fekk difor mykje trening i å håndtere situasjonar, og det var nyttig. Været siste kvelden var VELDIG vått, og regntøyet mitt holdt ikkje tett den timen kurset varte. På veg heim stoppa me innom svigermor, og denne gongen gjekk det endå betre for Emil opp trappene. Han kjem seg!!

Dei siste dagane har det vore fantastisk haustvær her ved Ydstetjønn, og me har vore på eit par fantastiske turar!
Den første fekk Ayla også vera med, og var veldig gira og oppglødd og hadde vanskeleg for å la Emil herje i fred. Ho måtte difor gå nokre strekker i band, men stort sett gjekk ho også laus.

Picnic i skogen

På slutten av filmen kjem ei overrasking

I dag måtte Ayla bli heime, slik at eg og Emil kunne utforske naturen rundt oss utan å tenke på om ho ville klare hindringane.
Eg pakka med meg niste og te, og rusla ut or tomta – uviss på kor me ville ende opp.
Først fulgte me grusvegen inn til bakketoppen, og der skeina me oppover i skogen. Det gjekk sti der dei ti første meterane, og så forsvant den ut i intet. Derifrå var det tuer, djupe traktorspor, buskar, etterlatenskaper etter skoging, store pyttar, bratte bakkar – men med ein haug kvilestubbar å velja mellom når eg måtte ha ein pause.

Emil forsvant for meg fleire gonger, men eg kalla ikkje på han. Eg syns det var heilt ok at han utforska litt på eiga hand, for han er generelt ikkje så sjølvstendig som han var i dag.
Det var eit veldig tungt terreng å gå tur i, men turen var heilt fantastisk! Mobilen måtte til lading, så den låg heime, og det skal eg aldri gjera når eg er på utforskningstur, for kva om eg hadde knekt foten der oppe?? Vetle visste ikkje kor me var, og han var dessutan ikkje venta heim før i åttetida… Og i år som i fjor får eg lettare panikk ved tanken på at folk fra DIO6 skulle måtte leite etter meg… Ikkje fordi eg er redd for at dei ikkje vil finne meg, for det VEIT eg at dei hadde klart, men gu, kor pinlig det hadde vore!!!!

Turen varte i nesten tre timar, og etter ca to timar i ulendt terreng, satte Emil seg faktisk ned medan eg kikka etter kor eg skulle gå! Det har ALDRI før skjedd!!

Her kjem ei kort oppsummering av turen:

Langtur

Eg veit eg er subjektiv når eg seier det, men han er NYDELEG!!!!

Eg trur mysteriet er løyst…

2011-09-05T21:50:00.001+02:00

Eg har jo observert at Emil er nokså muskuløs og fleire har kommentert det, og dei spør om han er mykje ute på tur. Nokre meiner på det er fordi han sikkert svømmer så mykje i Fiskelausvatn, men eg trur nok at følgande film kan gi svaret:

Dette er forøvrig slik me varmar opp før me skal på passeringskurs i Arendal på tirsdagane.

Elitesatsing, tredje og siste helg.

2011-08-28T23:10:00.001+02:00

Emil og hu mor på kurs.

Dette er det finaste biletet av Emil eg har sett på leeeeenge!! Han ser så staseleg ut her!

Lørdagen starta ein smule brått for min del. Eg hadde satt klokka til å ringe 06:20, og blei vekt av Vetle som spurte om ikkje eg skulle opp halv sju… Eg snudde meg og kikka på vekkarklokka, og der stod det 07:05! Skrekk og gru!! Eg treng ein time og eit kvarter på å køyre til Hove, og måtte vera ute herifrå SEINAST kvart på åtte. SEINAST!

Eg takka nei til hjelp, for eg hadde kutta opp alle godbitar kvelden før. Det eg hadde igjen var: smøre niste og frokost, ordne termos med te, kle meg, sminke meg, finne regnklær, stolen min, skoskifte, sokkeskifte, støvlar, halsbånd, sele, bånd, mate hundane, lufte hundane og komme meg avgårde. Klokka 07:44 sat eg i bilen, og 08:54 gjekk eg inn dørene hjå Siv.

Der starta me med teori om musklar og kroppsbehersking, og eg blei nok ein gong påminna kor viktig det er å varme opp og roe ned etter trening.
Vidare hadde me ei økt om:
Samarbeid – hunden skal synas det er greit å vera saman med oss og arbeide i lag med oss.
Innlæring – me må gjera det tydeleg for hunden kva den skal lære.
Kjedar – me må sørge for at hunden forstår at den skal jobbe ei stund og at det VIL komme belønning, i tillegg må me sørge for at ting blir gjort på rette måten, og til slutt jobbe med forventning for kva som skal gjerast når, og kva tid belønning kjem.
Konkurransetrening – trene på ulike settingar og scenarier. At rare ting kan skje både utanfor og inni ringen..

Ember og Nina trener på Ruta.

Til lunsj var me så velsigna heldige å bli serverte meksikansk tomatsuppe med brød, og til dessert hadde Siv bak sjokoladekake!

Etter lunsj skulle me opp på Hove og trene hund, og eg tok ut Emil med ein gong. Umiddelbart etter at han kom ut or bilen, ga han meg kontakt, og eg starta med å belønne strekninga bilen – tisseplass. Dei andre hadde begynt å ta ut sine hundar, for me skulle ha ein omgang med kjedar, og det var fem hundar før det var Emil sin tur.

Han var ganske høg, og tok godbiten hardt, og i tillegg kom det litt piping av og til, men etterkvart roa det seg, og han kunne både stå og ligge og sjå på mens dei andre hundane gjekk kjedane sine.
Rett før det var vår tur, klarte eg å trø i ein hundediarè som låg på bakken, og brått ville ikkje Emil kome inn i utgangsstilling. Han nekta plent, så eg måtte faktisk bytte sko!

Min tur i ringen, og eg hadde valgt
* Tannvisning
* Lineføring
* Dekk fra holdt
* Innkalling

Han var ganske ukonsentrert, men var med meg sånn halvveis, og eg har følgande ting å jobbe MYKJE MEIR med:
* Få han med meg frå starten.
* Få han til å setje seg kvar gong eg stopper
* Han går litt langt fram.
* Han ligg ikkje i ro når eg går fra han i dekk fra holdt, og reiser seg når eg går bak han.
* Når han kjem inn under innkalling, spring han nokre meter bak meg før han snur og kjem opp att ved sida av meg. Heller ikkje då setter han seg.

Fullt fokus sjølv om me ikkje er midt i ein øvelse.

Neste økt ute skulle me trene på Ruta, og kaninhoppeharen viste seg første gong, men så var det stopp. Dei neste gongene raste han ut i ruta og Siv stod klar med belønningsball. Under denne økta passerte andre hundar utanfor ringen HEILT utan at det affiserte Emil det minste.
Under vidare trening på Ruta må eg hugse:
* Belønne inni Ruta.
* Bytte vinkel og stad.
* Jobbe med at han skal forstå at det fins noko som heiter Ruta, og at han aktivt skal søke seg inn i den.

Tredje økt trente eg på signalkontroll. Dette er ein vanskeleg ting for meg å trene på, og det er det som er årsaken til at ikkje Emil heller får det til.

Siv viser Allegro korleis HOPPSTÅ skal sjå ut. Engasjert instruktør!!

Fjerde og siste økta skulle me ha fellesøvelsar. Den andre gruppa starta å gjera seg klar for fellesdekk der dei haldt til, så då Siv spurte om me ville bli med på fellesdekk, svarte eg “Nope” utan å tenke meg om ein gong. Alt hadde gått så bra denne dagen, og eg var så inderleg nøgd og stolt av Emil at eg hadde ikkje lyst til å få ein negativ opplevelse som det siste før me reiste heim. Då eg skjøna at det var fellesdekk med VÅR gruppe, blei eg med likevel. Siv LOVA at det skulle gå bra. Og når Siv seier det, så blir det sånn.

Eg gjekk litt lineføring ute på banen først, før siv kalla meg bort til fellesdekken. Me skulle ligge ved sida av den kulaste Jack Russelen EVER, og Emil syns me var ein smule for nært og kom med eit svaaaaakt BRRRR.. Eg flytta meg litt vekk, og Siv trødde på bandet og me alle saman gjekk frå hundane. Emil låg som eit lys, og sjølv om han etter litt over eitt minutt la seg over på skinka, er eg svært nøgd med at han var totalt uinteressert i dei andre hundane som låg der.

Totalt for dagen i dag har eg fått veldig mange tips, og i i morgon skal eg huske å ha med meg notatboka så eg får notert etter kvar økt.

Søndag.
I dag virka vekkarklokka, så eg kom meg opp då eg skulle. Då eg stod på badet (og endå ikkje hadde gått inn i stova der hundane held seg om nettene) kunne eg høyre at Emil stod og peip. Han gjer av og til det fordi han er utålmodig og gledar seg til å seie god morgon til meg, men i dag høyrde eg at det var ei anna piping. Då eg kom ut i stova, sprang han rett til døra og ville ut. Han blei LENGE til han å vera før han kom inn til frokost.

Då me kom fram til Hove skulle me starte dagen med ny kjede og filming, og eg valde denne dagen FVF, Dekk fra holdt, Hinder og Tannvisning. Før oss gjekk Gøye som hadde starta løpetida si nokre dagar i forvegen.
Eg hadde bestemt meg for å ikkje belønna med herjing mellom øvelsane, for eg syns han blei litt meir distrahert etter at eg gjorde det på lørdagen.

Oppvarminga gjekk så som så, han var langt meir stressa denne morgonen enn det han var i går, og då det omsider var vår tur, var det ganske mykje som ikkje heilt gjekk vår veg. Tidvis hadde han flott fokus, men han var meir enn måteleg interessert i eit par snuseflekkar på bakken.
Då me skulle ta hinderet, sprang han utanom TO gonger, og siste gongen stakk han til skogs. Jepp, Emil stakk til skogs. Eg stakk etter, og henta han tilbake for siste øvelsen som var Tannvisning.
Han jobba heilt flott etter Houdiniepisoden, og fekk ball og godbitar som belønning til slutt. Eg belønna leeeeenge denne dagen også.

Me sette oss til for å sjå på dei andre, og han var generelt uroleg med både piping og klynking og pesing.. Eg tilskreiv det stresset og at han eigentleg sat litt nære hunden i ringen, og valde å oversjå masinga hans. Men så ga eg til slutt etter og lot han få lufte seg eit godt stykke vekke frå dei andre. Og då var det at eg skjøna kvifor han hadde vore så uroleg. Han hadde DEN lause magen!! Det kom nesten reint vatn, så flytande var det, og han stod leeeeeenge og forsøkte å gjera seg ferdig, stakkar. Eg fekk forferdeleg vondt av han då, tapre guten min som faktisk ikkje hadde satt seg ned på do då me skulle sjå på den andre hunden. Det var nok difor han peip så veldig i morges også, tenkjer eg..

Me ser ganske så harmoniske ut her, men dette blei tatt like før han fekk gå på do…

Etter at alle hadde gått kvar sin tur i ringen med filming og kjedar, skulle me trene i grupper igjen. Eg valde å trene på stå og bli, og kom så langt at eg kunne gå heilt rundt han utan at han bevegde seg!! Juhu!!

Tips vidare er:
* bruk omvendt lokking
* gå trongare og trongare sirklar til eg kan gå klin oppi han og ha godbithanda mi på låret hans utan at han blir med rundt for å sjekke ut kva eg har.
* Belønn av og til tidleg i det eg går fra, og av og til heile sirkelen.
* når omvendt lokking skal vekk, hold fram handa litt, ta den vekk igjen, ta den fram i gjen, ta den vekk igjen, og så vidare heilt til eg ikkje treng bruke det lenger.

Så var det tid for varm lunsj (for ein luksus!!!) og videokikking.
Eg syns dei andre har hatt så fin ro i ringen og hundane har virka så trygge og sikre, særleg Ember til Nina.
Då snuttane mine kom, såg eg at Emil også ser ut som han er trygg og sikker i ringen, at han kan det han skal gjera, og at det berre manglar litt rutine, så blir det perfekt.
Uansett, eg såg følgande:
* Utgangsstilling er ofte altfor langt bak meg.
* Ligg og bli er vanskelig (men det har me byrja å trene på no)
* Fokus under FVF kan bli betre
* Følger godt med sjølv om han må ta repetisjonar
* Jobber best uten herjing mellom øvelsane*
* Godt fokus
* Henter seg fint inn igjen etter skogsturen
* Setter seg kjapt når eg gjer holdt
* Må trene på at publikum jublar høgt
* Han sit og trippar under tannvisning (men han lograr også, og trekker seg ikkje!)
* Eg treng å terpe meir på holdtar. Bl.a. nølande og bråe.
* Må jobbe med sakte marsj. Dette har me ikkje øvd på i det heile.
* Hugse å belønne med ujamne mellomrom i løpet av dei første meterane eg går frå når eg har kommandert BLI.
* Må ikkje pyse unna i vanskelege treningssituasjonar, som f.eks løpetispe, mange hundar, regnvær, o.s.v.

Ein roleg og avslappa Emil. Ja, FAKTISK!

Tredje og siste økta for dagen ville eg trene på hinderet. Han sprang jo rundt det TO gonger, og slikt vil ikkje eg ha! Målretta forsøkte me med at Siv haldt han i båndet og enten Emil nærme – eg langt i frå, EG nærme - og Emil lengre frå hinderet , og eg nærme – og Emil nærme, og han sprang likevel tidvis rundt hinderet, heilt til Siv fant ut at eg jo plasserte meg slik at det var enklare for han å springe rundt for å komme til meg, enn det var å hoppe over hinderet for å komme til meg. Då løyste det seg, og eg kunne setja han i sitt og bli og gå i frå, laaang avstand, og jaggu pinadø hoppa han hinderet, ja!!
Til slutt i den økta trente eg Ligg og bli medan eg gjekk rundt og dreiv omvendt lokking, og det funka som berre det her også!

Nå er klokka halv elleve på kvelden, og eg har nettopp fått tilsendt 35 bilder frå Siv. Ho har verkeleg fanga Emil på sitt aller vakraste, og då eg kikka gjennom bileta, blei eg aldeles forelska i hunden min igjen!

Sjølv om det blei litt meir brumling denne dagen, og at han var generelt meir stressa, syns eg han har jobba godt i dag også! Det blei ikkje fellesøvelsar i dag, og det var i grunnen heilt greit, for både eg og Emil var slitne på slutten av dagen i dag. Det tar på å vera tre i ei gruppe, men me får jo himla mykje att for tida vår! Eg har ikkje fått tatt opp video av Emil og eg i helga, men dersom Amokk legg ut noko i bloggen sin, skal eg heller linka dit.

Eg har fått fornya motivasjon, for eg har noko konkret å trene på, tips til korleis eg skal gå vidare, og slikt er gull verdt!

Tillegg: Eg har fått kommentar frå Siv om at eg har gløymt alt det flotte me fekk til, og det har eg faktisk. Rutetreninga gjekk så det suste, han sprang rett ut i ruta uten harehopp, og han kom tilbake med ballen NESTEN kvar gong (når ballen piper, er det veldig vanskelig å komme, nemlig.)
I tillegg held han konsentrasjonen lenge, og jobba seg fint over løpetidsflekkene. Me kom også veldig godt i gong med signalkontrollen på Sitt, Ligg og Stå under marsj.
Han var flink til å jobbe i nærhet av andre hundar, for når han er på jobb, bryr han seg lite om dei andre hundane. Han var rolig i bilen, og låg for det meste og slappa av når eg kom for å hente han. Eg er storfornøyd med Emil i helga, og er SÅÅÅÅ stolt!!

Gjengen frå helga.

Passeringstreningsambivalens.

2011-08-21T19:31:00.001+02:00

På tysdag starta passeringskurset hjå Amokk, og Vetle var med for både filming og fotografering. Nå skal eg ikkje seie så mykje om korleis kvelden gjekk for oss, anna enn at han var høg av stress HEILE timen me var der, ikkje EIN EINASTE gong såg eg ein avslappa eller rolig Emil. Han var hard i munnen og ALLE rørsler var raske og på vakt.
Eg følte ikkje eg fekk nokonting ut av denne kvelden, anna enn frustrasjon og skuffelse. Over meg sjølv, altså.

Neste kurskveld kjem eg til å førebu meg annleis. Då skal eg først slite han litt ut her heime på myra med søk etter leiker, og så kome fram til kursplassen i GOD tid, så me ikkje treng å gå slalåm mellom bjeffande hundar i bilar og hundar som brått dukker opp, og på den måten få eit anna utgangspunkt en førstekvelden.

Seinare i veka har eg trent på ting eg har i lekse til siste kurshelga på Elitesatsinga, for nå nærmer det seg VELDIG!! Det er berre ei veke til nå… Uææææ!!!

I allefall, det kom tikkande inn ei melding frå Hilde som eg går passeringskurset i lag med. Ho har ein flott storpuddel ved navn Kairos, og ho lurte på om eg ville bli med og trene på passeringstinga våre på søndag. Det ville eg jo sjølvsagt, og byrja å grue meg frå same sekund som bekreftelsen var sendt.

Her er Hilde og Kairos i bakgrunnen.

Må jo ta litt pausar av og til… Igjen, Hilde og Kairos i bakgrunnen.

Debriefing etter endt kurskveld. Og jammen er ikkje Hilde og Kairos i bakgrunnen her også :-)

På veg heim hadde me avtalt å stikke innom svigermor Tove i Grimstad, og eg var spent på korleis han ville ta trappene denne gongen. Jaggu sprang han ikkje opp som han aldri hadde gjort anna, så eg trur nok han har kome over denne forferdelige trappeskrekken sin.

Vel heime, og Emil har funne den nye favorittplassen sin: under gardina.

I dag, då dagen kom, striregna det, men nett idet me starta treninga, blei det opphold og nesten fint vær.
Aller først fekk eg utnytta ukjentheten mellom Hilde og Emil, og arrangerte et “tilfeldig møte” med ein turgåar og Emil. Det gjekk gullfint, så eg trur nok at det berre er her heime han reagerer rart.

Me avtalte at Emil og eg skulle halde oss ved nokre buer ved stadion, og så skulle Kairos og Hilde komme gåande og jobbe på same måten som me starta på den første kurskvelden: Klikke og belønne for kontakt. Emil merka ikkje at Kairos kom ein gong, sjølv då han såg han, reagerte han ikkje med anna enn interesse. Knapt nok det eingong.
I løpet av den timen me trente i lag, fekk me øvd på følgande situasjonar:
* Konsentrere seg medan ein annan hund peip, bjeffa litt, leika med ball, gjekk att og fram frå bakom reklameskilta.
* Dekk/sitt og bli medan ein annan hund var i nærleiken og av og til laga lyd og bevegde seg i nærleiken.
* Ha pause medan ein annan hund jobber med eigaren sin og får ball som belønning.
* Rulle rundt når mor vil ha pause og har bittelitt angst for at han brått skal bli oppmerksom på at den andre hunden er for nært og dermed eksplodere.
* Springe att og fram i bandet etter kasta godbitar for å fungere som forstyrrelse for ein annan hund
* Gå til bilen med full oppmerksomhet og bli belønna med tom godbitveske som blir kasta i lufta.

Alt i alt var det ei særs lærerik økt for oss alle fire. Eg lærte at han verkeleg treng å få røyne seg litt på myra før treningar, for det var ein heilt annan Emil eg hadde med meg i dag.

Me starta med avstand på 30-40 meter, og endte opp på rundt 10-15. Det er knallbra!!

Då me skulle avslutte, blei eg strategisk med inn i hagen til Hilde, for der hadde eg sett PÆRER då eg kom! Og jammen hadde ho modne Victoriaplommer også, og eg fekk plukke det eg ville RETT FRÅ TREET! O’Lykksalige meg, altså!! Eg gler meg så veldig til plommetreet mitt bærer såpass mange plommer at eg kan dele med meg! :-)

Torsdag var eg og hundane over bekken for å plukke blåbær til Tove, og brått var Smiley der også. Han skulle vise klatreferdighetene sine fram og remja om at eg måtte ta bilde av han, så då gjorde eg det.

Seinare på kvelden låg Emil og Smiley og koste seg på golvet.

Smiley maler knallhøgt og trør på hovudet til Emil, og Emil lear knapt på auga eingong. *smelt*

Besøk er kjekt!

2011-08-11T09:51:00.001+02:00

Endeleg kom dagen då Renate og Tess skulle komme, og eg var ikkje heilt sikker på korleis dette skulle gå. Emil er jo Emil, og han har aldri helst på Tess før.

Emil stod på altanen medan eg gjekk ned og tok i mot besøket, og då Tess kom ut, bjeffa han og sprang att og fram, men klarte til slutt å roe seg sjølv heilt ned. Då Tess sprang opp for å helse på han, gjekk det heile ganske så roleg for seg gjennom altanporten. Då han fekk komme ut til henne, fann dei tonen umiddelbart!

Etter ein svært kort spasertur så dei fekk springe av seg dei verste loppene, og me tobeinte hadde fått i oss litt brødmat, tok me turen innover vegen mot Fiskelausvatn. Eg hadde med fyrtårnet til Emil, det er ei leike som flyt, og Tess og Emil sprang side om side innover vegen medan Renate og eg gjekk og tatla i finværet.

Då me kom fram til vatnet, blei eg litt overraska, mildt sagt. For det var plutselig kome ei ØY midt utpå vatnet som ikkje var der sist me var innover:

Øya til venstre i biletet har aldri vore DER før! Og den kvite prikken like til høgre for øya, det er Tess som svømmer ut for å hente fyrtårnet

Emil og Tess bada og svømte og koste seg ei god stund før me rusla vidare innover vegen. Me snudde ca halvvegs, og hadde oss ein liten sittepause.

På veg heimover, fekk eg dette biletet, og her ser Tess ut som ein biiiitteliten kvalp i forholdt til Emil:

Vel heime igjen var det tid for middag, og etter den var fortært, bar det ut i skogen for spor med Tess. Ho fekk to spor som ho greide finfint!
Etterpå var det Emil sin tur, og eg ville trene Ruta. Dette gjorde me på grusvegen, og Renate stod ved ruta og belønna på mitt signal. Eg kunne til slutt sende Emil ut i Ruta på 20 meters avstand, noko eg syns var heilt fantastisk!

Resten av kvelden haldt me oss i ro, og Emil og Tess fann roen i lag:

Til slutt ein liten snutt av herleg uhemma leik! For nåken skjønningar!!!

Sommar, sol og varme dagar

2011-08-01T01:32:00.001+02:00

Dei siste par vekene har vore fine og varme, her på det blide Sørlandet. Eit par dagar med øs pøs regn- og tordenvær har det vore, men det har berre vore greit. Då slepp me å vatne urner og planter.

For ei veke sidan kom husvertane våre frå Vistnes på besøk, og Emil oppførte seg som om han aldri hadde sett folk før. Han knurra og busta på besøket, og klarte ikkje heilt å slappe av i lag med dei. Han fekk vera i buret medan dei var her, og eg hadde han ute eit par gonger for å sjå om han hadde vent seg til dei. Men han var framleis usikker på dei, så då fekk han gå inn i buret att. Han sovna der, så han slappa i alle fall av.

Etter den kvelden har eg sett litt mørkt på det heile, og har tenkt at eg har fått endå ein hund som er redd folk. Endå ein hund å passe på og gå med skuldrene som øyrevarmarar, endå ein hund å setje på radaren for, ein som ville bjeffe og buste og knurre på folk i resten av hans levetid. Endå ein hund å føle seg mislukka i lag med. Nye år med å misunne andre som kan ha hunden sin med seg blant folk og slappe av.

Samtidig har det vore veldig veldig varmt om dagane, så eg har ikkje ville sette han i bilen og køyre for å trene.

Så er det slik at nabojentene (hvis ein kan kalle det naboar når dei bur 450 meter unna) har gått forbi huset vårt kvar dag, gjerne ein gong på føremiddagen og ein gong på ettermiddagen for å bade i Fiskelausvatn, og kvar gong dei har gått forbi, har Emil brølbjeffa. Eg har difor følt meg nokså fanga, i og med at eg ikkje alltid veit om dei har vore innover eller ikkje, og har ikkje vågd å gå innover for å gå tur med Emil. Han har derimot fått nokre feltsøk ute på myra etter at sola har gått ned for kvelden, så han har ikkje måtte vera HEILT i ro, altså

I dag hadde eg derimot bestemt meg for å bade i lag med han, og var heilt sikker på at badejentene hadde gått heim for kvelden. Eg hadde han likevel i band, noko han aldeles ikkje er van med, så me brukte laaaaang tid inn vegen. Då eg kom til bakken, høyrde eg at jentene framleis var der, og vurderte å snu, men fant ut at hvis han begynte å bjeffe, skulle eg bare gå vidare og late som om me ikkje skulle bade i det heile tatt.

Han var ganske rolig og fin til han på tur å vera, så me vågde oss på å svinge av ved badeplassen og spørje jentene om det var varmt. Det var det, sa dei, og Emil var framleis rolig og badelysten.

Me satte oss ned på fjellet og venta på at dei skulle bade ferdig, men det varte og rakk, og Emil blei meir og meir badesjuk. Han byrja å pipe, og då sa jentene at han bare måtte få komme uti. Eg advarte om at han var veldig glad i å bade, men det var heilt greit, sjølvsagt måtte han få bade.. Eg heiv ei kongle uti til han, og han hoppa uti som han jo plar gjera, noko som resulterte i beundrande tilrop og latter. Ei av jentene spurde om ho kunne få hive ei kongle til han, og den fann han ikkje med ein gong. Då ba eg han gå ut og leite, og han gjorde det, og då blei dei endå meir imponerte!

Då dei endeleg kom seg heimover, var det min tur til å bade. Det var så lunka, at eg kom meg på svøm på omtrent to minutter, og eg plar aldri bruke mindre enn eit kvarter på liknande bragder! eg svømte utover, og Emil kom etter. Han var litt forfjamsa over at eg var i vatnet, for dette er første gong eg har bada i lag med han, men vende seg raskt til det. Me svømte om kapp, og han vant med mange hundelengder.
Det var ganske eiendommelig å sjå han hoppe uti vatnet MOT meg, og eg skulle ønske eg hadde hatt vanntett kamera med meg, for han var såååååå nydeleg, sånn heilt objektivt sett, sjølvsagt!

På veg heim fekk eg eit lite håp om at han kanskje berre er inne i ein rar periode, og ikkje kjem til å forbli knurrebjeffebustehunden eg frykter. Han har reagert VELDIG på den eine markisa vår i det siste, og det fins tydelegvis også skumle buskar, paraplyar og urner rundt huset her. Men det raraste er nok denne markisa, for han går forbi TO andre markiser, berre for å busteknurrebjeffe på den tredje. Snodig hund, det der.

Sånn ellers driver me og trener på signalkontroll på sitt, dekk og stå, og det er noko hekkans blæh å trene på, så eg veit ikkje heilt korleis det vil gå med den leksa til Elitesamlinga om ein månad.

Heilt til slutt kjem nokre bilete frå då Carita og Oliver var her i juni. Me har endeleg funne ledningen til kameraet til Vetle, så nå fekk eg overført dei bileta til dataen

Emil har lært seg å vente tålmodig i band sidan i fjor sommar!

Oliver og Carita konsentrerer seg om vippa.

Emil kan både sitja og stå på vippa.

Ayla 6 år i dag!

2011-07-27T09:57:00.001+02:00

Eg hadde vel knapt trudd eg skulle skrive dette innlegget då eg i fjor posta dette på hennar 5-års dag: http://kariannesinblogg.blogspot.com/2010/07/ayla-5-ar-i-dag-litt-tilbakeblikk.html

Då trudde eg oppriktig at ho ikkje ville halde så lenge som til 6 årsdagen sin, men jammen er Gullet mitt her endå.

I løpet av året som er gått, har ho blitt litt betre i bakbeinet, men i januar fekk ho Calcinosis Cutis, og måtte slutte på kortison. I staden får ho no smertestillande (Previcox) som ho får ein tablett i månaden av, og som kostar 536 kroner for to tablettar! Men då har ho jo for to månader, så det blir likevel ikkje SÅ dyrt. Dette ser ut til å fungere fint for henne enn så lenge.

Etter at CC var ferdig behandla, har ho framleis store område på ryggen som er dekka av denne tjukke, harde huda, men det ser ikkje ut til å plage henne nevneverdig. Dei siste par månadane har ho fått mykje betre humør, og leiker og herjer med Emil mange gonger til dagen. Det har ho vel eigentleg aldri gjort før.

Eg lar henne springe og styre på som ho vil sjølv, og skulle ho bli halt igjen nå, vil me nok måtte ta den tyngste turen til veterinæren med henne. Operasjon er jo utelukka, i og med at ho har skada korsband på begge sider, og anna behandling veit eg ikkje om.

Trening blir det lite av, for ho er ikkje glad i sette seg. Ho har fått ganske slakke tøylar det siste året, og det har resultert i et rottweilertryne med selektiv hørsel. “Hæ? Ropte du? Hæ? Eg høyrer ikkje… Vent litt, skal bare ete ferdig denne katteskiten, og så tisse og så snuse og så nåke aent som eg ikkje heilt har klart føre meg endå, og SÅ skal eg komme til deg.” Jadda, ho er så skjønn, atte

Av besøkande me har hatt det siste året, er det berre eit par-tre gonger ho ikkje har fått helse på. Men når ho har fått helse på, har ho smilt og sleika og logra mot høgre, og latt seg klemme og kose med og klø på og kost seg! Ho har ved ein anledning måtte kontrollere ved bjeffing, og det

var på far til Vetle. Han har alltid vore litt ukontrollerbar, tykkjer Ayla, men om han sit i ro, går det stort sett greit. Mor til Vetle utløyser eit gledeshysteri utan sidestykke, og det blir hyling og uling og smiling og piping og bjeffing og ho oppfører seg generelt lite elegant. Herleg å sjå på!

Planar framover blir som i fjor. Helsa til Ayla står i første rekke. Eg er klar over at ho er her på overtid, så eg nyter kvar dag eg får med henne.
Eg har fått eit par kommentarer som går på at om ikkje ein hund er frisk nok til å vera med på ein lenger tur, er det ikkje noko liv laga for denne hunden. Altså, hint om at Ayla ikkje har det bra nok til å leve. Me går fleire korte turar om dagen, og så lenge ho leikar og kosar seg slik med Emil og kattane, både inviterer til leik – og lar seg invitere, så lenge ho et godt, og er i humør, tykkjer eg absolutt ho har det godt nok til å fortsetja å leve.

I går kom det bursdagskort i postkassa, må vite, og det var frå Farmor Så koseleg!!

Nei, seks år er ingen alder for ein rottweiler, og sidan den forrige rottweileren min heller ikkje nådde å bli eldre enn 6 år og 7 månadar (pga Osteosarchom, eller kreft i beinet), er det tvilsomt at eg vil prøve meg på ein ny rottweiler igjen, sjølv om det er min absolutte favorittrase nokonsinne!

Korleis lage i stand utstyr til Ruta?

2011-07-26T16:27:00.001+02:00

Få tak i fire små kjegler, fire bagasjestropper på 3,5 meter og finn fram eit måleband.
Eg kjøpte mine på Agder Forsenter (der eg har 10% rabatt fordi eg er medlem i diverse klubbar), og utan rabatten kosta dei 79,- per stykk. Bagasjestroppene kjøpte eg for 29,- per stykk, og dermed har eg altså RUTA utstyr for 400 kroner.

Her ligg det fire karabinkrokar også, men dei trengte eg visst ikkje.

Målebandet er for å måle at stroppene er MINST 3,40 meter, for sjølv om det stod at dei skulle vera 3,5 meter, var dei berre 3,44. Men sidan kjeglene berre er 15 cm høge, forsvinn det akkurat nok opp og ned frå toppen til at det blir tre meter mellom kjeglene.

Putt enden uten lås ned gjennom åpningen på toppen av kjegla slik:

Kjeglene her heiter frå venstre: 1, 2, 3, 4
D

Putt enden frå kjegle 4 opp gjennom kjegle 1 frå undersida, og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 1 opp gjennom kjegle 2 frå undersida, og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 2 opp gjennom kjegle 3 frå undersida og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 3 opp gjennom kjegle fire, så er alle festa saman med kvarandre.

Dermed kan du setje dei ut kor du vil, og trene Ruta til du blir blå i andletet!

Eg har mista ALL mi respekt for Hundehjelpen.net

2011-07-21T12:52:00.001+02:00

Sidan i fjor sommar har eg fulgt Hundehjelpen.net, og eg har også fulgt med på alle hundane dei har hatt til omplassering. Då dei fekk seg blogg, begynte eg å lese den også.

Nokre av hundane har eg tenkt ville passa oss ypperleg, og eg har vurdert sterkt å få meg neste hund via dei.

Ei stund snakka eg og Vetle om å vera fosterheim for hundar dei får inn, men så blei Ayla sjuk, og me slo det frå oss.

Under heile denne tida har eg reagert på alle detaljene dei legg ut, anten på omplasseringssida i lag med opplysningar om hunden, eller i bloggen. Dette er opplysningar som trigger den forvitne Kari Anne, men som aller mest trigger det beskyttande i meg.

Misforstå meg rett, eg tykkjer det er ein god ting å redde hundar som ikkje har det så godt der dei er, MEN det er ikkje nødvendig å sverte folka i same slengen. Innimellom dukkar det opp gode blogginnlegg, som f. eks om separasjonsangst eller kva ein bør tenke på før ein skaffar seg hund. Og eg syns det er FLOTT at dei skriv om slike ting.

Det som har fått begeret til å renne over akkurat no, er denne saka som nettopp har vore i avisene i Stavanger. Det gjaldt ein mopsekvalp som angiveleg var forsvunne frå heimen. Det florerte bilete av kvalpen på Facebook, der adressa den sist var sett. På bloggen til Hundehjelpen stod også adressa den var forsvunne frå, og i starten var det heilt greit. Men så viste det seg at kvalpen vart funnen død og at det var mistanke om mishandling med døden til følge, og i bloggen kunne ein då lese detaljerte siteringar frå telefonsamtalar mellom Hundehjelpen og eigar. Eigaren blir framstilt på ein særdeles lite smigrande måte, og adressa til eigarane fins framleis på bloggen.

Det eg reagerer så sterkt på, er at Hundehjelpen blir kontakta i tillit og fortvilte situasjonar, som dei då velger å fortelja vidare på nettet, der alle som vil kan lese om det. Slike detaljar burde ikkje gjengis på ein slik måte at folk som kjenner personane det gjeld kan kjenne dei att. Når ein skriv om ein hund, og legg ut bilde av den, er det garantert nokon som veit kva hund det er snakk om. Når då Hundehjelpen legg ut ganske private detaljer om eigar, syns eg dei utleverer og misbruker tilliten dei er vist. Som organisasjon burde dei halde seg til vanleg folkeskikk og tenke seg om to eller tre gonger før dei publiserer ALL informasjon dei får om eigarane til ein hund.

Eg syns at nærmare informasjon om korleis hunden har hatt det burde vera forbeholdt eventuell fosterheim og nye eigarar. IKKJE alle som leser bloggen eller omplasseringssidene.

Ta f.eks historien om Stian:
http://www.hundehjelpen.net/blog/2011/06/30/Historien-til-Stralka.aspx
http://www.hundehjelpen.net/blog/2011/07/06/Stian.aspx
Her forteller Hundehjelpen om psykiske problemer og tvangsinnlegging.

Eller historia om Tila:
http://www.hundehjelpen.net/blog/2011/04/16/Tila.aspx
Her forteller Hundehjelpen om narkotikamisbruk, innlegging for avvenning

Og til slutt ei sak der eg meiner Hundehjelpen gjekk LANGT LANGT LANGT over sine grenser då dei tilbydde ei dame å avlive (og gjorde det også) hunden til sonen hennar medan han var på jobb:
http://www.hundehjelpen.net/blog/2011/06/04/Vi-kan-desverre-ikke-redde-alle-hunder-selv-om-vi-gjerne-vil.aspx

Dråpen var, som tidlegare nevnt, saka om denne mopsen nå nyleg, men når eg blar bakover i bloggen deira, ser eg jo at dette har bygd seg opp over lang tid. Eg kjem ikkje til å anbefale nokon å ta kontakt med dei om dei skulle ha behov for å omplassere hunden sin, og eg kjem heller ikkje til å anbefale folk å kontakte dei for å få seg hund. Ein veit jo aldri kva som kjem på trykk i bloggen deira, for ein ting er sikkert: Filter for kva som bør vidareformidlas fins ikkje hjå Hundehjelpen!
Som potensiell hundekjøpar treng ikkje eg vite at eigarane skal på avvenning, har blitt kasta ut av leiligheten og må bu i bil, har psykiske problemer, har det skittent heime, er på sjukehus, o.s.v. Eg treng å vite korleis hunden er, og ikkje anna.

Eg har forsøkt å kommentere i eit av innlegga deira, men dei har stengt for kommentarer, og har vald å ikkje publisere min.
Eg har også sendt melding til Hundehjelpen om dette innlegget, slik at dei skal bli klar over meininga mi.

Og joda, dei gjer ein god jobb, men MÅ FÅ SEG FILTER for kva dei publiserer i bloggen!

Trening av Ruta.

2011-07-14T08:32:00.002+02:00

Me er i full gong med leksegjennomgang, og skal eg rekke å få til halvparten av det, må me jo trene, må vite.
Mondag kjøpte Vetle kjegler til meg på Agder Forsenter (der har me 10% rabatt pga medlemsskap i diverse hundeklubbar”, og tysdag gjekk eg altså ut for å prøve. Eg har ikkje fått skaffa meg skikkeleg band frå kjegle til kjegle endå, så det fekk bli litt improvisert med jekkestropper. Man tager hva man haver, o.s.v.

Her er resultatet:

Elitesamling, helg 2

2011-07-13T17:32:00.001+02:00

Lørdag
Då var det duka for ny Elitesamling igjen, og denne gong skulle me halde til på Løddesøl skule istadenfor Hove. Det passer jo meg ypperlig, sidan eg då får sikka kwoatte kortare kjøring.
Forventningane mine var faktisk ganske høge, for eg syns eg har sett ein roligare Emil i det siste, så då Siv spurte kva me hadde gjort sidan forrige samling, og eg faktisk kunne ramse opp littegranne me hadde rekt før armbrotet, tenkte eg inni meg at før helga er omme – vil eg bli med på ei fellesøving. Men eg sa ingenting om akkurat det, i tilfelle starten på dagen skulle gå heilt galt.

Nå skal eg spare meg sjølv for mange tastetrykk ved å fortelje først som sist at alle mine forhåpningar for dagen blei innfridd og vel så det! Han jobba superkonsentrert og utan band i kvar einaste økt!

Første økt var som vanleg å leike med hunden, og me skulle jobbe med at hunden kunne sitje og vente på “ta ‘an”. For å frata meg sjølv muligheten for å putte Emil i bilen når ein av dei andre hundane kom for nære, gjekk eg heilt i enden av grusbanen. Då Ember blei for interessant ein gong, gjekk me berre bak leveggen og tok ein liten pause før me dukka opp og jobba vidare.

Andre økt skulle me jobbe med kjede inni ballbingen, og me var først ut. Eg hadde framleis ikkje putta Emil i bilen, og syns det fungerte heilt fint for han idag også.
Det me skulle jobbe med var: Oppvarming, entring av ring, kjede to eller fleire øvelsar utan belønning, og transportstrekker. Dette skulle filmas, og så skulle me sjå på det seinare på dagen.
Mine øvelsar var hinder og innkalling. Fordi han hadde vore ute or bilen så lenge, tenkte eg at dette vil bli easy peasy, så me entra berre ringen og venta at han skulle vera online med meg med ein gong. Det var han ikkje. Først måtte han undersøke apportane som låg der, så måtte han sjekke ut nokre steinar som låg inni der, og SÅ kunne han jobbe litt.

Då eg gjekk frå i sitt og bli framføre hinderet, trippa han litt med framføtene. Sjølve hoppet var høygt og fint og hadde fin fart. Innkomsten var også fin, og i transporten bort til der eg skulle gå frå til innkalling var han også fint med meg. Då eg gjekk frå i sitt og bli igjen, sat han atter ein gong og trippa, noko Siv hadde påpeikt allereie i første økta – og Elin påpeikte det under forrige samling, men det har gått heilt i gløymeboka.

Innkallinga skjedde i super fart, og han fekk belønninga då farten var som høgast.

Andre økt skulle me jobbe med ein øvelse me trengte å komme vidare med, og då valgte eg Stå Under Marsj. Dette har me jo jobba ein del med her heime, men på kurset i dag såg det ut som at han aldri hadde trent det før. Eg måtte gå heilt tilbake til frivillig stå før eg ganske raskt kunne gå vidare til å legge på signal.

Tredje økta skulle me jobbe saman to og to, noko som innebar at tre hundar var ute på banen til ei kvar tid. Under ei av mine økter var det ei goldentispe som fekk belønningen sin, og før eg visste ordet av det var Emil på full fart mot henne. Begge hundane sprang bort til den andre eigaren, og Emil både busta og brumla, men gjorde ingenting. Den andre eigaren hytta med fingeren og sa strengt NEI til Emil, og han kikka forbausa på henne og trakk seg litt vekk. Då ropte eg på han, og han kom rett tilbake til meg.

I stadenfor å setje han i bilen, som var det eg HADDE lyst til, fortsatte eg å jobbe med han utan band. Då me snudde og vendte oss i retning av goldentispa, forsøkte han å springe av igjen, men då klarte eg å huke tak i han og jobba vidare. På dette tidspunktet var eg rimelig skjelven, og då Siv kom bort for å skrøyte av oss, ga eg beskjed om det, og blei pressa til å jobba vidare til eg ikkje var skjelven lenger. Det var nok veldig bra å gjer det, for ellers ville nok denne hendinga ødelagt heile dagen min.

Dei to siste øktene hugsar eg ikkje rekkefølgen på, men den eine økta jobba eg med ruta. Brukte target for å få han ut frå meg, og han har faktisk godt driv utover!

Den andre av dei to var felles øvelsar, og Fellessitt var først ut. Då stod eg laaaaaangt vekke frå dei andre og trente fellesDEKK med bandet på. Dette gjekk heilt fint.
Så skulle me ha fellesDEKK, og Siv beordra meg på andre sida av banen. Me luska oss forbi alle dei andre hundane, og plasserte oss laaaangt ut i sida av den rekka. Siv såg strengt på meg og nærmast tvang meg til å stille meg nærmare Pippi og Mette, og lydig som eg er, gjorde eg jo det. Då stod me ca fire meter frå dei, men eg behaldt bandet på. Det er tre meter langt, og eg stod og førebudde meg på at dersom han kom til å reise seg, så skulle eg gå motsatt veg – vekk frå den andre hunden – for då ville han ikkje nå bort. Men han låg heilt fint, han! Siv kom til og med og gjekk sånn sikksakk mellom hundane utan at han reiste seg!

Heilt til slutt kikka me på filmen frå i føremiddagen, og der såg eg heilt tydeleg denne trippinga hans. Den skjer stort sett berre når eg går frå han.

Alt i alt svever eg etter denne dagen. Joda, han brumla litt, og joda han stakk bort til den vakre goldendama, MEN han jobba godt og lenge med meg UTAN BAND heile dagen, og var berre sånn måteleg interessert i det dei andre haldt på med.

Summa summarum for lørdag:
Jobbe vidare med Stå under Marsj. Få han til å kunne stå på avstand også.
Vera klar og tydeleg i kommandoen.
Bli kresen på kva eg belønner for (kor har eg høyrt det før?)
Generalisere – og ikkje vera redd for å bruke signal sjølv om han ikkje kan det 100% – men ikkje belønne når ståen er langsom..
Auke farten under baklengs marsj.

Legge til avstand på ruta. Kjøre nokre targetutsendingar – så utan target – og når STÅ sit godt, sei stå i ruta. Beløne med å hive ut ball eller liknande når han er på veg mot targetet.
Legge på signal på Ruta.

Kjede fleire øvelsar, strekke ut belønning, jobbe med transportetapper, at han skal sitja i utgangsstilling og sjå på meg sjølv om det er kjedeleg.

Jobbe med at han sit i ro når eg går i frå.

På veg heim hadde eg avtalt med svigermor at me skulle komme innom ein tur, og Emil har jo aldri vågd å gå opp trappene hennar før. Vetle har alltid måtte bære han opp, for desse trappene er glatte, åpne og bratte OG det er vinkeltrapp. Eg hadde bestemt meg for at nå MÅTTE me prøve å få han opp på eiga hand, for han kan verkeleg ikkje bærast opp der heile resten av livet hans! Forrige gong me var på besøk, ville han ikkje eingong inn i bygningen då han kjende att kor han var, men denne i dag høyrde han stemmen til svigermor (som var nede og advarte naboar om at det ville bli hyling og bjeffing i gangen ei lita stund). Eg lukka døra etter meg, kobla av bandet, og fant fram ein neve godbitar. JA, eg lokka faktisk.

Han jobba hardt, skjønnasen min, og gjekk opp og ned dei første trinna maaaaange gonger. Så gjekk han lenger og lenger opp før han snudde, og kvar gong han kom seg litt lenger, fekk han ein heil NEVE med fiskekaker og pølser. Til slutt kom han heilt opp, og kan TRU han var stolt av seg sjølv! Han fekk godbitar utover golvet, og klem og kos av “farmor” og inne i leiligheten hennar hadde ho gøymt kjeks rundt på golvet som han fekk snuse opp. Eg blei så stolt av Emil at eg blei heilt rørt!
Då me skulle gå igjen, konsentrerte han seg VELDIG ned trappa, men gjekk eit og eit trinn slik eg hadde håpa han skulle! Flinkingen min!

Søndag, den frykta “Dag 2”

Dagen byrja ikkje så godt, då eg kom fram og skjøna at eg hadde gløymt både te, brus, rallyskilt og holdarane heime. Det er ikkje rallykurs eg går på, men eg hadde lova å setje opp ein bane i lunsjen for dei som ville prøve.
På veg til kurs, forresten, såg eg påfuglen frå i fjor, på same plass, og tenkte at det sikkert ville bety at dagen i dag kom til å bli lik den dagen i fjor. Og det skulle vise seg å vera ganske korrekt. Emil var Mister Brumlebasse i dag, og me måtte ha stor avstand til alle heile dagen. Ein gong bjeffa han til og med, og då stod me på heilt andre sida av grusbanen.

Dagen byrja med kjedar, og denne gongen hadde eg fem øvelsar i stadenfor to som i går. Dei var: Dekk fra holdt, Hinder, Tannvisning, Innkalling, og FVF. I dag var han med meg i transportstrekkene, og hadde i grunnen betre kontakt enn i går. Han sat ikkje i ro då eg gjekk frå i innkalling, og vaste litt før hinderet, men hadde fint hopp og kom greit inn på plass. Han la seg skeivt under dekk fra holdt, men la seg raskt og blei liggande då eg gjekk bak han.

Belønninga kom ganske kjapt under FVF, og eg fekk beskjed om at belønninga må vare like lenge som kjeden. Det må eg bli flinkare til!
Eg hadde dessutan bedt om å ha ein hund synleg utanfor ringen (ballbingen med trygt gjerde mellom Emil og den andre), men han ensa den ikkje, eingong.

Den neste øktene (utan at eg hugsar rekkefølgen) var:
* Å få hunden inn i utgangsstilling sjølv om eg held leika synleg i høgrehanda
- Her kan ein også bruke ein gjenstand nr to som hunden skal velge å la vera for å komme i utgansstilling, og då må denne gjenstanten aldri nyttast som belønning.
- Vanskelighetsgraden kan aukas ved å bruke leike, mat, person, snuseflekk som gjenstand nr to, og belønninga skal alltid vera hjå MEG.

* Fellessitt og fellesdekk:
    - Fellessitt kunne eg berre gløyme, Emil brumla og busta på laaaaaang avstand. Men eg fekk han i sitt og bli der me var og trente på min måte likevel. Han såg jo dei andre hundane og jobba på utan å reagere, så eg må vel sei det var greit nok.
      - Fellesdekk gjekk me nærmare, og plasserte oss heilt ute på kanten denne gongen også. Men i dag stod det bil med åpen bakdør inn til hund i bur på eine sida, og hund i fellesdekk på andre sida. Det blei difor ein del vanskeligare enn dagen før, og eg måtte jobbe ein god del meir for å halde kontakten med han. Då ei av dei andre belønna hunden før me andre var ferdige, brumla han, og eg valde å bryte heile øvelsen og gå vekk. Ikkje pga Emil, men av hensyn til dei andre hundane som jobba så bra.

* Fri ved foten
     - Her jobba eg MYKJE med å ha han sitjande ved sida av meg med roleg kontakt, og av ein eller annan grunn hugsar eg nesten ikkje noko anna frå denne økta. Eg er heilt blank. Eg hugsar at eg skulle vise kor dårleg springmarsjen var – men då gjorde han den perfekt, og that’s it.

* Ruta:
- Jobba med å få han til å springe til target, men han stanser og snur seg til meg. Siv stod bak meg og heiv ball med kastearm, og etter nokre repetisjonar, sprang Emil som et olja lyn mot bakre side av ruta. Ball med pip i = “du kan ikkje ta meg”, så me må jobbe endå meir med avlevering.
- Fekk dessutan tips om å shape inn at han søker til bakre kant frå kort avstand frå alle vinklar, og at eg skal byrja å legge på kommando.

Etter denne økta, som skjedde i sol og varmt vær, peste han rimeleg intenst, så eg hadde ikkje lyst til å setje han i bilen direkte. Difor sette me oss i skuggen, og han kunne få legge seg på kald mur og kjøle seg godt ned. Medan me sat der, henta nestemann hunden or bilen, og då sat han berre og kikka roleg på dei andre. Han fekk litt belønning, men ikkje mykje, oftast fekk han berre eit roleg og avbalansert “fliiiinke gutt”. Me sat der i ca tjue minutter, og tidvis la han seg ned og slappa heilt av. Då han ikkje peste lenger, vågde eg å setja han i bilen, og der sovna han.

Summa summarum for i dag:
Tren på frivillig kontakt når det ikkje skjer noko, og at han skal gi meg roleg kontakt når han sit ved sida av meg.

Belønning i kjede skal vare like lenge som kjeden varte.

Vent med å finne belønninga etter kjede, sånn at handa ikkje går i lomma før jubelen bryter laus. Altså, under FVF, f.eks, kan eg først juble høgt for å signalisere at nå kjem belønninga, så finne fram anten leike eller matboks, og så belønne lenge og vel for godt arbeid.

Det kan vera lurt å sjå på dei andre deltakarane før meg for å sjå kor kvar øvelse startar – og dermed gå dit medan dommar prater og ha kontrollen sjølv.

Dersom eg skal avbryte ein bli-øvelse, gå mot hunden, dersom eg bryter ein fartsøvelse mot meg, spring vekk frå hunden.

Leksa mi til neste gong er så gigantsvær at eg ikkje veit heilt kva eg har begitt meg ut på, men den er altså som følger:

På halvannan månad skal eg lære Emil å springe ut i ruta i fullt firsprang frå utgangsstilling utan å gjere anna enn å seie kommandoen.

I tillegg skal eg klare å få fram roleg kontakt i 30 sekund på ny plass.

Eg skal også kunne jogge bakover, seie kommando, og så skal Emil stoppe momentant og bli ståande til eg belønner.

Me skal jobbe vidare med avlevering (spyyyyyy)

Og så skal få fram og legge på kommando på stå, sitt og ligg under marsj OG på avstand.

Nevnte eg at det berre er seks veker til neste samling?????

Årets første spor.

2011-07-03T18:33:00.001+02:00

Ja, det er nesten så det er flaut at me ikkje har gått spor tidlegare i år, men nok ein gong må eg skulde på armbruddet.
Den første delen av dette innlegget har eg skrive FØR me har gått sporet, sånn berre for å sjå/vise kor nært eller langt ifrå eg er i mine forventningar til sporet og korleis dette skal gå.

To skjønnasar som på kvar sitt vis fortel meg at stressnivået er i høgaste laget idet eg er på veg ut i skogen for å legge spor.

Inspirert av Siv sitt blogginnlegg, tok eg med meg sporsløyfer (Yes, eg huska å ta med!!), diverse leiker, og rusla innover vegen. Den opprinnelege planen var å legge sporet på venstre sida av vegen, frå bakketoppen og nedover, men den planen blei endra halvvegs mot bakketoppen. Eg hengde frå meg ei sløyfe som sporstart og innsåg der og då at eg hadde gløymt startgjenstand. Tipper Emil kjem til å skeie ut der likevel, eg, og ha eit himla tempo i starten.

Etter ei lang, rett strekke i starten, hugsa eg rådet frå i fjor om å legge sporet i svake buar, heller enn rette strekningar, og la inn først ein 90 graders vinkel etter ein bekk (anten går det, eller så går det ikkje, eg ser føre meg at det blir eit slikt punkt der eg lærer om dette er lurt eller ikkje), og første gjenstand like etter vinkelen. Eg er spent på korleis han vil ta vinkelen i år.

Vidare la eg ein del buare att og fram, og oppover ein ganske bratt bakke. Her knakk eg av ei lita grein og tenkte eg ville sjå om han ville oversjå den, eller om det er håp om at han kan hende ein dag vil klare å plukke pinnar i sporet også, og ikkje berre leiker.

Då eg skulle legge sporslutten, tenkte eg (og det virka veldig fornuftig der og då) at eg ville legge den OVER grusvegen. Mhm… nevnte eg at dette er årets første spor?
Der ligg det nå ei saueskinnsleike som Emil ALLTID stjeler om han får anledning, og totalt tenker eg at sporet blei på mellom 180-200 meter og med to leiker pluss slutt.

Og nå har sporet blitt over timen gammalt, så nå rusler eg og Emil ut for å gjere alle mine antagelsar til skamme

Etter sporet:
Emil fekk på sele og sporline allereie på grusvegen, for nasen gjekk i bakken og han var heilt
tydeleg på sporet av meg. Då me kom fram til startsløyfa mi sa eg ingenting til han, så eg fekk sjå om han hadde tenkt å sjekke ut sporet mitt, og det gjorde han! Og det var vel det einaste positive eg kan seie om sporet i dag, trur eg. Joda, han fant slutten, men gudhjelpemegvel for eit tempo!!
Eg må hugse på det når eg legg neste spor, at sjølv om eg lett klarer å gå terrenget i MITT tempo, er det ikkje nødvendigvis slik når eg skal gå det i Emil sitt tempo. Han raser avgarde i eit sinnsjukt tempo, og virrer og vaser overalt! I vinkelen durte han rett fram, tok ein undersøkelsessirkel, og så fant han sporet att. Første gjenstand fant han og returnerte til meg med, mens andre gjenstand passerte han med over meteren. Den vesle kvisten fann hverken eg eller han, og då me kom til sporslutt, måtte eg hjelpe han over grusen.

Undervegs i sporet datt eg fleire gonger, og fekk frykteleg vondt i armen. Det er jo venstrehanda eg har knekt, men høgre handleddet er heller ikkje så godt etter mykje belastning dei siste seks vekene.

Lærdom:
* Emil er ikkje Ayla. Emil må lærast spor på ein heilt annan måte, og eg må lese litt om korleis eg bør gjera dette.

* Emil har eit høgt tempo som er vanskeleg å følge når kondisen ikkje er det store i utgangspunktet.

* Eg må merke spora betre, slik at eg hugsar kor eg har gått!!!

* Eg må på eit eller anna vis senke intensiteten og forventningane til Emil.

Det nærmar seg Elitehelg

2011-07-01T17:29:00.001+02:00

Det er ei veke til helg nr to på Elitesatsingskurset, og eg har gjennomgått leksa mi. Ruta kan eg berre gløyme, der treng eg hjelp. Stå under marsj kjem seg VELDIG, mens Apport er noko me ikkje har jobba med i det heile.

Seks veker har jo gått med til knekt arm, og sjølv om det høyres merkeleg ut at eg ikkje har fått trent pga armbrudd, så er det det som er fakta. Bruddet var komplisert, oppe i handleddet, og har vore veldig veldig smertefullt. No etter at eg har fått av gipsen er smertene der oftare enn før, for handleddet er stivt i alle retningar, og eg klarer ikkje å belaste det noko. Berre det å vri opp ei fille, eller skru av korken på ei brusflaske gir nok smerter til at eg enn så lenge ikkje klarer det. Eg er framleis hoven i handleddet, og når eg har forsøkt å leike med Emil med høgrehanda, så er han såpass intens i leiken sin at rykka forplantar seg gjennom heile kroppen og ut i venstrearmen. Eg får heller ikkje til å levere godbit med venstrehanda under FVF.

Men, me får trent bittelitt kvar dag, og det må eg dessverre sei meg nøgd med enn så lenge. Korleis det skal gå neste helg på kurs, veit eg ikkje, men i verste fall får eg sitje og følge med på kva dei andre gjer. Emil har dessutan vore lite ute i verda etter gipsen kom på, og eg ha små forhåpningar for korleis det skal fungere på Hove.

Me har fått nytt bur til han, og dette viste seg å vera stort nok til to hundar. Både Ayla og Emil fekk plass i det, så eg kunne nok tatt ein str mindre. Men det var lett i vekt og særdeles enkelt å setja opp, så då er me nøgde likevel. Det blei kjøpt på www.hundeboden.com, og det var den desidert billigaste plassen eg kunne finne eit slikt bur.

Og så har hundane fått seg kvart sitt nye halsband frå kolleksjonen “KAOs”

Dei ser heimelaga ut, og det er i grunnen heilt greit. Begge banda passer perfekt til dei dei er lagde til, og sjølv om bokstavane og “pynten” er ujamne og skeive, så blei både Ayla og Emil særdeles nøgde med banda sine

Til slutt eit bilete av ein kar eg fann i drivhuset i dag:

Litt diverse

2011-06-24T13:59:00.001+02:00

Det er liksom så lite som skjer for tida, og det er kan hende berre greit.. Ayla er i gullfint humør, og Emil er Emil slik berre han kan.

Sidan sist innlegg, har me fått trent på fellesdekk, FVF, sitje fint framføre altandøra i påvente av å kome ut, setje seg i stol, svømming, og godbitsøk.
Me hadde vore ved Fiskelausvatn for å bade litt då me blei overraska av naboane som skulle grille der. Eg fekk i siste liten hanka Ayla inn i bilen, mens Emil rakk å springe bort til dei nyankomne og væte dei til på buksa. Det blei ikkje så mykje, men han forsøkte å klyve inn i bilen deira, og han var jo klissvåt frå badinga
Men det er utruleg deilig å ha ein hund som ikkje skal ta alt på to bein!! Håpar eg ALLTID kjem til å setje pris på det!!

Me køyrde difor inn til enden av vegen, der dei fekk eit svæææært godbitsøk, og då dei var ferdige med det, kom først Ayla og la seg ned ved sida av meg, og så kom Emil og sette seg framføre meg. Begge i håp om at eg kanskje hadde fleire godbitar på lager. Eg ba dei gå og snuse litt på eigahand, og då eg såg at Emil var på veg ned i bekken, ropte eg på han, og han kom som ei kule! Dette fekk han pinnedrakamp som belønning for, og etter at Ayla klarte å splitte pinnen i to, ba eg hundane sitje i ro medan eg gjekk og gøymde dei to delene. Emil fant ein først, og kom direkte attende til meg med den. Ayla brukte lenger tid, og spytta ut pinnen på veg til meg for å plukke godbitar ho hadde oversett tidlegare.

Så stod eg og skulle pakke saman stol og godbitar og pinnar og mobil, då Emil sette føtene oppi stolen. Eg belønna, og venta på meir. Stolen haldt på å velte, og han skvatt ned igjen. Eg sa ingenting, og han sette labbane oppi stolen att. Slik haldt han på i nærmare eit halvt minutt, før han kløyv oppi då eg drøyde godbiten nokre sekunder. Der ba eg han bli til eg fekk tatt bilete, og var stolt over korleis han hadde jobba forbi nestenveltinga

Emil har åleine trent på “setje framføtene på stol eller krakk for å komme til godbitar på bordet”

”Hæ, nei, eg vett ikkje kem så har vore oppå der”, sa Emil då underteikna fann desse fotefara på stolen.

Hundane her heime har ein hundestol. Eigentleg er det ei vanleg seng som me har kappa langsidene på, så det eigentleg er ei veldig veldig VELDIG kort seng. Oppi der har me hatt ei hundepute dei siste fire-fem åra. Ayla har trivst godt oppi der, men i det siste har ho nytta den sjeldnare og sjeldnare. Vetle meinte på det kunne vera fordi puta var blitt så sliten og tynn, så eg spurde svigermor om ho kunne hjelpe meg å sy ei ny pute. Det ville ho gjerne, og mondag kom ho hit for å sy pute til “barnebarna”, som ho kaller dei :-)

Inni er det saccokuler, så eit trekk av polyester, og så ytterst er det møbelstoff. Skikkelig fin!! Den var litt uvant å ligge på, men det vil dei nok raskt bli vane med :-)

Det byrjar dessuten å nærme seg plensåing, for no ser det slik ut i hagen:

Eg har vore eit par omgangar med den svære plentromla, men om det er tungt med to hender, er det minst dobbelt så tungt med ei hand. Eg skal få av gipsen på mandag, og då får eg anten reise heim utan, eller så får eg på ny. Det er framleis visse rørsler som gjer skrekkeleg vondt, og eg hovnar framleis veldig opp om eg gjer noko særleg fysisk aktivitet. I tillegg held eg på å få ganglion i høgre handleddet, og den er også ganske ubehageleg og vond til tider.

Ellers rundt i hagen fins desse skjønnhetene å finne:

Dette første biletet er den svære planta i midten då denne var særdeles ung og lita. Eg veit ikkje kva det er, for dei dukka berre opp i bedet i vår, og så samla eg dei på ein plass og ventar spent på å sjå kva det kan bli av det .-)

Akeleier er blitt ein stor favoritt! Denne oppdaga eg laaangt utanfor hagen

Emil og Ayla i leik på altanen, dette skjer fleire gonger dagleg no, i motsetning til ALDRI tidlegare i år.

Valmuer har eg verkeleg fått sansen for!

Plommekart eg håpar kan få vekse seg store og søte og deilige…

Agurk i drivhuset

Eg har ikkje satt inn hyller endå, for det må ned att og få på lister, men enn så lenge fungerer det greit slik eg har satt det opp. Her har eg no tomater, agurk, salat, pasjonsblomst, oljeplante, mimosa, busknellikane mine som Smiley har gravd opp – sånn at eg skal kunne hente frø frå dei og få sådd dei på nytt ein annan stad, og eit par fuchsia.

AD resultat.

2011-06-21T14:47:00.001+02:00

Følgande stod å lese på Dogweb i går:

Først tok eg det ganske tungt, og må nok innrømme at eg tok denne nyheten ganske hardt, og la ut melding om dette på facebook. Umiddelbart ramla det inn meldingar og oppmuntringar om at dette ville han sannsynligvis ikkje merke noko til, og at det var mange hundar som var veldig aktive og som hadde alvorlegare grad enn Emil og dei fungerte fint utan halting eller problemer. Heldigvis rakk eg ikkje å begrave med i dystre framtidsutsikter før desse meldingane nådde inn der dei skulle. Og det er eg utruleg takknemlig for!!

I dag kom mailen frå NKK, og der står det at det er berre i venstre alboge at artrosen er. Det betyr jo at høgre er fri, det då :-)

Vidare står det at “Vanligvis vil en hund med svak grad av albueleddsartrose ikke få problemer med halthet. Hunden kan brukes til alle aktiviteter. Det er viktig at den får jevnlig mosjon og at den ikke blir for tykk.”

Der er nok ingen umiddelbar fare for at Emil skal “bli for tykk”, eller at han ikkje skal få jevnlig mosjon, han som omtrent ikkje er i stand til å gå roleg anna enn når han skal snike seg inn på kjøkkenet for å stjele kattemat frå bordet.

Sett bort frå det, er det sol og sommar ved Ydstetjønn i dag. Armen er framleis til tider vond, me skal så plen i dag, svigermor syr ny hundepute til Ayla og Emil, og eg dansar på altanen midt i sola og syng så høgt eg kan i lag med Dr. Hook som flommer ut or altandøra.

Dette fulgte med diagnosen:

ALBUELEDDSARTROSE
Artrose er betegnelse på kroniske forandringer som utvikles i og rundt et ledd som følge av skjev belastning. Forandringene består hovedsakelig i nedsliting av leddbrusk, fortykkelse av leddkapsel, beinpåleiringer (forkalkninger) i leddkapseltilheftingen rundt leddet og uregelmessig knokkelstruktur under leddbrusken.

Blant mange hurtigvoksende raser opptrer forskjellige former for vekstforstyrrelser som fører til artrose i albueleddet. Dette kan være brusk- løsning (osteochondrose), sprekkdannelser og løse biter, ufullstendig lukking av vekstplater og inkongruens.

Albueleddsdysplasi er en fellesbetegnelse som blir brukt på primær- lidelsene. De primære forandringene sitter i de fleste tilfellene inne i leddet og de er derfor vanskelige å synliggjøre på et vanlig røntgenbilde. Undersøkelser har vist at det er stor sammenheng mellom disse primærlidelsene og utvikling av artrose. Artrose kommer fram på røntgenbilder. Det er derfor artrosegraden bedømmes ved røntgen- undersøkelsen.

Det er vist innen flere raser at utvikling av artroser er arvelig disponert, og at avkom etter foreldre som er fri for albueleddsartrose halter sjeldnere, og får mindre utvikling av artrose enn avkom etter foreldredyr som har forandringer.

Artrosegraden bedømmes som svak grad, middels grad og sterk grad av albueleddsartrose. Svak grad gir sjelden halthet, middels grad og sterk grad artrose fører ofte til halthetsproblemer i perioder, men mange hunder lever et normalt liv med middels og sterk grad. Det er viktig med jevn mosjon slik at leddene holdes i bevegelse og muskulaturen bygges opp og vedlikeholdes. I
perioder med halthet bør hunden holdes i ro i kortere tid før gradvis opptrening startes. Det kan være aktuelt å gi smertestillende medikamenter i disse periodene. Kontakt din veterinær dersom du trenger hjelp.

Oliverbesøk

2011-06-19T17:06:00.001+02:00

I helga har me altså hatt besøk av Carita og Oliver, og eg var spent på korleis dei ville gå i lag denne gongen. Emil har jo blitt litt eldre, og eg trur eg tenkte at han kanskje kunne vera litt hormonell eller pubertal. Han har jo blitt 17 mnd nå, og er vel i rette alderen for slikt.

Fredagkvelden var først Oliver med på besøk til Marit nede på Saga, så det blei ikkje helsing då. Me kom heim så seint på natta at det fekk vente til lørdagen. Men då var det jaggu to som absolutt var nøgde med å sjå kvarandre igjen, ja! Oliver og Emil har jo sett kvarandre med veldig jevne mellomrom sidan Emil var heilt knøttliten, så dei veit kor dei har kvarandre, og sjølv om Oliver syns Emil kan bli litt vel nærgåande av og til, er dei gode vener rett etterpå igjen.

Oliver var ikkje noko fan av Ayla, så ho fekk lov til å sove inne på soverommet vårt istadenfor å vera i stova og kontrollere (med streng hånd) dei to ollehundane Emil og Oliver.

Etter frukost reiste me ned på Agder forsenter og handla for altfor mykje, før me reiste heim att og tok ut vippa som Oliver skulle prøve seg på. Forresten, me gjekk ein bitteliten tur med dei, og Emil oppførte seg sånn måteleg greit inntil han såg ein annan hund som kom gåande. Då brumla han og busta, og eg tenkte at det skal bli heilt greit å gå på passeringskurs i august/september.

Oliver og vippa gjekk rettelig så bra, syns eg, og sjølv om eg fekk filma litt, skjedde det noko med kameraet som gjorde at filmen blei tatt opp i trippel hastighet, og det ser litt rart ut. Derfor har eg ikkje tenkt å legge den ut.

Godbitsøk etter endt arbeid.

Då det var vår tur til å trene, tjuvstarta Emil kvar einaste gong. Etter at eg trente på at han skal springe rundt stolen på Elitesamlinga i april, forsøker han det kvar gong eg stanser opp foran eit eller anna, om det så er rallyskilt, vippa, ei kjegle, eller kva det måtte vera. Forrige lørdag fann eg ut at eg ville la han finne ut på eiga hand at han ikkje fekk belønning ved å springe rundt skiltet, for så å belønne umiddelbart når det såg ut som om han tok seg i å springe framover.
Det same gjorde eg denne dagen. Eg gjekk roleg mot vippa, og kvar gong han styrta fram for å runde den greia i midten, stoppa eg berre opp og byrja på nytt. Etter fem-seks gonger registrerte eg at han tok seg i det, og etter det tjuvstarta han ikkje fleire gonger, og hadde rolige og beherska gjennomføringar.

Medan Oliver trente, stod Emil i band under eit bjørketre, og det fungerte heilt fint. Han maste ingenting, og syns det var heilt greit at Carita og Oliver leika. Det hadde IKKJE Ayla takla.

Eg var dessutan veldig spent på korleis Smiley ville takle å ha ein framand hund i nærleiken, men han sprang ikkje i tryne på Oliver slik eg hadde frykta, og flinke flinke Oliver valgte å gå vekk frå kattane oftare enn han valgte å følge etter dei!! Hæ! :-)

Me har ikkje bedt dei gå og legge seg, dette gjorde dei av eigen vilje.. Det å ligga i sola er deilig, nemlig! :-)

Etter ei kald ei på plattingen bar det inn for tacos og avslapping, og resten av kvelden sov faktisk hundane henslengt på golvet. I slike stunder er det herleg å vera hundeeigar

Etter at besøket hadde reist heim i dag, la Emil seg til for å sove, og han har ikkje rørt på seg etterpå.

Gode nyheter i fleng

2011-06-17T01:52:00.001+02:00

Tida går fort, og den siste veka har det skjedd mykje.

Torsdag var me på Sørlandets Dyreklinikk og røntga Emil sine hofter og albogar. Det gjekk forholdsvis greit, han stressa jo akkurat slik me forventa. Men inne hjå veterinæren lot han dyrlegen undersøke han der ho trengte, og var roleg og flink då han fekk “I don’t care” sprøyta. Me blei der til han sovna, og så gjekk me ut i bilen og venta. Vetle var med, både pga armen min, og fordi han hadde ferieveke.

Då me blei ropt inn så me kunne sitje med Emil medan han vakna, var det ein særdeles trøytt og søvnig liten kar som låg på golvet der inne. Det tok ei stund før han vakna såpass til at han klarte å gå ut. Det som var så rart, var at sidan han hadde fått såpass med dop, var ALT av musklar og hud laust på han. Han hadde til og med svai i ryggen, og det slo meg kor lik Joey han eigentleg er.. På lang avstand var det skummelt kor mykje han likna… og eg fekk klump i halsen…

Emil sjangla framleis då me kom heim, og det var ikkje før på kvelden at han livna skikkelig til igjen.

-----

Lørdag hadde eg avtalt med Marit og Vinja at me skulle trene i lag på hundeklubben sitt område. Det er lenge sidan eg har trent i lag med nokon nå, eg har hatt for mykje vondt i armen til å kunne halde Emil eller leike med han, eller gå noko særleg. Eg merka godt på Emil at de er lenge sidan sist, for han både busta, brumla og sang litt opera då me gjekk ned på grusbanen der.

Etterkvart roa det seg, og me fekk trent bittelitt på det å vera i nærleiken av ein annan hund utan å klikke totalt, FVF, ankomme eit skilt utan å springe rundt det, tannvisning og eit par andre ting som eg ikkje hugsar.

-----

Søndag fekk eg mail om at eg hadde bestått dommarprøven, og at eg nå kan smykke meg med tittelen Dommar i Rally-lydighet! Og kan tru eg blei glad!! Nå er det berre å setje i gong med å planlegge stevner til hausten, både enkle og doble, og i helger på dagtid. Herleg!!

-----

Mondag hadde eg avtalt med Marit igjen, då skulle me inn i enden av vegen ved huset her og eg skulle setje opp ein Klasse 2 bane til henne. Dei skal nemleg til hundefestivalen i Sandefjord og gå konkurranse der nå i helga, så ho ville gjerne få trent litt, forståeleg nok.
Eg hadde med Emil denne dagen også, men hadde ikkje planlagt treninga, så det blei stort sett berre tull og fjas.

Denne dagen hadde me dessutan leigd oss minigravemaskin for å få jevna ut jorda på plenen, så medan me var innover og trente, fekk Vetle jobba heilt uforstyrra med å klargjere for plen.

-----

Onsdag leigde me oss ein hengar og var nede og henta over 4 kubikk med hestekompost hjå han som var her og leverte jorda. Han tilbaud oss gratis kompost, og slikt seier jo ikkje me nei til ;-)

-----

I dag kom resultatet på HD bildene:

Kneppinga i hofta er altså ikkje HD!! Han er pinadø HD fri!! Eg har ein HD fri hund!! Det var ikkje B eingong, det var A!!
Då eg sjekka for tjuande gongen i dag, og resultatet brått stod der, juuuubla eg høgt, og Vetle kom farande ut or badet for å sjå kva som var gale .Gledestårene stod allereie i augene mine, og han var heilt sikker på at eg hadde skada meg på eit eller anna vis. Eg fekk ikkje fram eit ord, eg var så glad og rørt og sånt, men då eg endeleg fekk stotra fram at Emil hadde A hofter, så gliste han også frå øyre til øyre.
Albogane må eg vente på, så eg får håpe at eg ser same bokstaven der :-)

Og i dag var eg hjå frisøren og blei like fantastisk fornøydd som sist eg var der!

I morgon kjem Carita og Oliver på besøk, og det gledar eg med storleg til! Eg er spent på korleis det går mellom Ollifanten og svensken… ehm… han er jo ikkje svensk lenger, han er jo norsk.. skal eg kalle han svorsken då?

Ellers går det veldig langsomt framover med armen min. Det er framleis mange ting som gjer fryktelig vondt, og nå er det fire veker sidan det skjedde. Om ti dagar skal eg ta av gipsen for å sjå skikkeleg om bruddet har grodd slik det skal.

Då kjem eg ikkje på meir å fortelje, men nevnte eg at Emil har A hofter????? *gliiiiiis*

Siste stevne som dommarelev.

2011-06-08T12:54:00.001+02:00

Mandags føremiddag sette eg meg og alt utstyret mitt i bilen og vendte nasen oppover mot Stavanger. Eg hadde to puter under armen for å forhindre altfor masse vondt, og det funka gullgodt!! Camilla Läckberg si lydbok: “Havfruen” førte meg raskt og greit opp til Ålgård og middag hjå Olaug, før me køyrde ut til Sola Vgs og traff Ghita halv sju. Banen blei satt opp i høljregn, og sjølv om eg flytta nokre skilt vekk frå dei verste bekkene, hjalp det ikkje så veldig.

Note to self: forsøke så godt eg kan å ordne grusbane til konkurransar.

Å halde paraply med to brudd i armen kan ikkje anbefalas. Skriveplata kom til nytte denne kvelden også, og Olaug var uvurderlig hjelp denne kvelden. Ho pilte til og stod til rådighet kvar einaste gong eg trengte hjelp, om det så var å halde paraplyen medan eg fann noko i bilen. Heilt fantastisk!!

Det blei nokre diskar denne kvelden, og på veg heim tenkte eg at eg nok syns det er FOR enkelt å diske, noko eg nok kjem til å ta opp ein gong det passar seg slik. Eg har lest dei svenske reglane for Rally, og der er det mykje vanskeligare å diske. Nokre av våre diskar kunne kanskje heller vore større poengtrekk i stadenfor disk.

Ghita og mine vurderingar i banane er nok ganske like, så eg er endå meir trygg på dømming nå etter Bø helga enn eg var før det.

Ghita og eg i strålande dommarhumør :-)

Då klokka var eitt om natta var eg heime igjen, og eg skal innrømme at eg var dønn sliten og armen verka temmelig grundig.

Dagen etter skulle eg til kontroll på sjukehuset, og denne legen kunne fortelje meg at litt av årsaken til at eg har hatt så vondt, er at gipsen ikkje har gitt nok støtte. Mhm…. Nok ein gong har eg altså fått bekrefta at eg ikkje berre er pysete. Det seier seg sjølv når gipsen ikkje har gitt nok støtte.

Tirsdags morgon klarte eg endelig å bruke to hender på tastaturet igjen, så nå blir det kanskje litt fleire oppdateringar i bloggen. Juhu!!

Her er forresten linkar som omtaler stevnet på mandag:

http://gunnasheim.blogspot.com/2011/06/garsdagen.html
http://corasblogg.blogspot.com/2011/06/svenska-flaggans-dag.html
http://tyewed.blogspot.com/2011/06/rallystevnet-6-juni-2011.html
http://rallylydighet.blogspot.com/2011/06/resultater-fra-rally-lydighets-stevnet.html

Video av Cora og Gerd Marit:

Klasse 1 06.06.2011 Gerd Marit og Cora

Video av Embla og Gunn:

Klasse 1 06.06.2011 Gunn og Embla

Bilde/videoblogg

2011-06-04T19:54:00.001+02:00

Det må nesten bli litt bilder og video igjen, for det er begrensa kor mykje eg gidd å skrive med ei hand når eg er vane med å la begge hendene fare over tastaturet nesten raskare enn eg klarer å snakke… :-)

Kristi Himmelfartsdag fekk eg hjelp av svigernor, Tove, til ting eg trengte å få gjort i hagen.
Eg peiker, og Tove planter alt eg har kjøpt, fått og sådd sjølv.

To nye pallebed i bakgrunnen, og haugevis med urner å vatne.

Dette skal forhåpentligvis bli fargerike klattar utover sommaren.

Svigermor nekta å reise heim før drivhuset var oppe, så dette blei også unnagjort mens eg var inne og laga pizza.

Plenen vår var ganske skeiv, så idag kom det over 30 kubikk jord. Litt i meste laget, fann me ut etterpå…

Vetle tar seg ein støyt saft før han set i gong for alvor.

Den nye plattinga mi. Boksane i bakrunnen skal verta sitje/putekassar eller dei kan setjast saman og bli ein benk. Dei lågaste skal bli blomsterkassar.

Medan plenen fekk jord på seg, køyrde eg og hundane innover vegen og bada litt i Fiskelausvatn.

Til og med Ayla vassa lenger enn til anklane i dag!

Etter badet køyrde me til endes av vegen og der fekk dei eit svææææært godbitsøk som dei koste seg leeeeenge med :-)

Ayla tok seg ein liten pause i lyngen

Litt forskjellig

2011-05-29T15:00:00.001+02:00

Det blir lite fornuftig trening nå, med knekt arm. Torsdag var eg til kontroll og spurde legen om han kunne avkrefte min mistanke om at det ikkje berre var det tjukkaste beinet i armen somm hadde brudd, men det kunne han ikkje. Der var brudd i det andre også. Det fortelde den første legen ingenting om, så eg har gått og følt meg nokså pysete denne veka. Eg fortelde også at eg hadde ganske vondt, og etter nok ein kikk på røntgenbileta, så kunne han godt forstå akkurat det. Eg følte meg straks litt betre då

Elles har eg avmeldt oss frå passeringskurset i Stavanger, og heller meldt oss på passeringskurs hjå Amokk i august.

Og så nokre bilete:

Smiley har fanga ein vånd

Emil og Ayla i hagen… eller det som er att av den..

Eg har fått meg nytt fotoredigeringsprogram

Emil syns dette er eit heilt perfekt tidspunkt å be Vetle med på leik

Emil ser sitt snitt til å prøve lukka i matdunken, men når heldigvis ikkje ned.

Den flekken som er like foran pupillen hennar er eit mysterium..

Dommarelev i Bø

2011-05-23T16:08:00.001+02:00

Den opprinnelige planen min var å reise på hytta på fredagen, så til Bø på lørdagen for å sjå på Marit og Vinja gå konkurransane sine den dagen, og så vera hjelpedommar dagen etter på begge stevnene. Vetle skulle på kurs på lørdagen, så han og Ayla skulle komme opp etter at han var ferdig.

Men så brakk eg altså armen og måtte endre desse planane. Dermed blei eg nødt til å vente til lørdag med å reise opp til hytta, så Vetle kunne vera sjåfør for meg. Men først måtte me finne ei lur løysing på korleis eg skulle kunne notere på kritikkane. Eg kan nemleg ikkje nytta venstrearmen til noko endå. Saman kom me opp med denne ideen:

Før me var komne til Evje, hadde eg så vondt i armen at eg hadde mest lyst til å snu! Eg hadde aldri klart å køyre sjølv…

Lørdag morgon var me oppe klokka seks, for det er halvannan time å køyre til Bø frå hytta. Klokka sju sat alle fire i bilen, og ti over halv ni var me framme på Sanda Camping.
Der var banen allereie satt opp, og då eg hadde ordna meg til med innretningen min, var det tid for briefing i Klasse 1. Innretningen funka fint den, og i løpet av dagen fikk eg mange kommentarar på kor genial den var. Eit par gonger gløymde eg meg ut, og forsøkte å hindra ark i å blåse vekk med vinden – med den gipsa handa, og slikt kan verkeleg ikkje anbefalast!!

Eg fekk dømt alle klassar i dag, og eg må sei at det var ekstra kjekt å vera med å dømme Marit og Vinja til 198 poeng på det siste stevnet. For ein flott innsats!

I tillegg fekk eg dømma ein svaksynt deltakar med hjelpar i Elite, og ein i rullestol i Klasse 1. Det var eit par justeringar som måtte til i banane, men elles tykkjer eg det gjekk glatt.

Bø og Sauherad Hundeklubb var arrangør og frå min ståstad var alt veldig velorganisert! Hovuddommar Irene Rogstad Heggen var også nøgd med korleis BSH hadde lagt opp til desse fire stevnene. Klubben veit også korleis dei skal stelle fint med dommarane, for då eg gjekk bort til kiosken for å kjøpe ei pølse, fekk eg beskjed at sidan eg var dommarelev skulle eg få det gratis! Juhu for dei små gledene i livet!! :-)

Dagen sett under eitt har vore svært lærerik for meg. Eg har fått diskutera litt med Irene, som er ein veldig flink dommar, eg har fått sjå andre måtar å teikne banar på enn Ghita sine og mine – for eksempel at visse skilt er vanskelege når dei står i ein viss kombinasjon, eg har fått tips om kva eg skal hugse på når eg skal lære Emil momentene i dei høgare klassane (for eksempel at ved fremadsending til kjegle, kan det være lurt å trene på at visse hinder kan stå like ved, og at han likevel skal gå til kjegla og ikkje hinderet), at å dømma eit rallystevne med eit tredagar gamalt armbrot er ganske smertefullt, og mykje rundt det å vera hoveddommar på eit større stevne.
Dei tinga me lærte på dommarseminaret i januar og som eg dengong ikkje hadde erfaring til å forstå den fulle betydninga av, detter på plass for kvar gong eg får anledning til å dømma.

Eit par hendingar som Vetle ikkje fekk fanga med kameraet, var ein liten Staffordshireterrier som la seg strekk ut på magen med bakbeina bakover då matmor sa Dekk, og rottweileren som heiv seg rundt på rygg i ein heftig ryggklø-på-plenen-session ved øvelsen Dekk-Gå rundt. Begge hundane fekk oss alle til å flire godt! :-)

Det er farlig med drivhus.

2011-05-20T09:13:00.001+02:00

Her sitter eg med knekt hånd, og lurer på kva som eigentleg skjedde i går ettermiddag.

Eg og Vetle holdt på å pusle drivhus (då Vetle opna pakka frå Plantasjen, var kommentaren: “Ikea, go home”), og var ferdig med alle sidene då me blei enige om at vinden var for sterk til at me ville prøve å setje det opp endå.

Difor sette me heller i gong med å ordne til rundt grunnmuren, og fylte opp med grus der det var behov for det. Eg gjekk og rakte og trampa ned denne grusen i takt til “I shot the sheriff”, då Vetle kom med eit nytt stort lass med grus. Eg skulle berre flytte meg litt, og rygga bakover. Der låg det nokre store steinar me hadde flytta på tidlegare, så eg snubla bakover og tok ein liten piruett på veg ned, og landa med heile vekta oppå mitt bøyde håndledd. Smertene likna veldig på dei eg fekk i kneet under sporkurset i 2007. Eg heiv meg rundt mens eg hylgrein, og låg igjen på bakken og vrei meg. Vetle kom styrtande til, med uhemma fortviling og omsorg i stemmen spurde han om eg klarte å reise meg opp. Han visste jo ikkje kor eg hadde slått meg..

Eg klarte å formidle til han kor eg hadde slått meg, og spurte om han kunne hente is å ha på håndleddet. Då Olaug brant seg så stygt på denne turen i 2009, kjøpte me inn sånne icepack posar til å ha med oss i førstehjelpsputa.

Det lindra litt, men verkte grundig framleis, så me ringte til legevakta og fekk beskjed om å komme med ein gong. Der blei eg sendt vidare til røntgen ved Sørlandets Sjukehus med mistanke om brudd. Etter røntgen då eg sat hjå legen (som forøvrig kalte meg “ei ung kvinne”, og dermed vann min tillit umiddelbart), ymta han frampå om mogleg narkose grunna fragmenter i bruddet. Eg blir alltid kvalm og uvel etter narkose, og håpa sjølvsagt at det ikkje blei operasjon. Heldigvis blei dette ikkje noko av etter CTundersøking.

Då eg skulle få på gipsen, blei eg spurt om eg ville ha farge eller ikkje. Det blei knall raud, og eg var den første som hadde gått derfrå med farga gips, sa ho som la den på. Juhu!!

Dette kunne ikkje skjedd på eit meir irriterande tidspunkt. I helga skulle eg vore i Bø begge dagar for å sjå på og vera dommarelev, men må nøye meg med det siste. Neste helg skal eg til Stavanger på passeringskurs og til røntgen på mandagen. Helga etter er det Stavanger igjen for treningslørdag, og dommareksamen på mandagen.

Og eg må innrømme at sjølv om gipsen er raud og fin, skulle eg gjerne vore forutan… Idag kjenner eg meg forslått og vond, og merker at det ikkje berre var handa som fekk seg ein smell i går..

Rallyhelg på Sola.

2011-05-16T10:40:00.001+02:00

Ja, då er helga over, og eg må sei eg er veldig nøgd med alt eg har lært. For slik er det faktisk, at for kvart kurs eg held, lærer eg nye ting sjølv også. Takka vera alle dei ulike hundane og kva den enkelte treng, må eg forsøke å finne løysingar som kan passe best for akkurat denne ekvipasjen.

Denne helga var ikkje noko unntak i så måte, for det var seks ganske ulike ekvipasjar som denne helga fekk innføring i rallylydighetens gleder og hundetreningens frustrasjonar.
Det var toy-, mellom- og storpuddel, cocker spaniel, rottweiler og pinscher. Tre av dei var kjent med rally frå før, dei tre andre ikkje. Nokre klikkertrente, andre ikkje.

Me starta på fredagen med teori, og til dette kurset hadde eg førebudd video av alle øvelsane i Klasse 1. Dette trur eg gjorde til at det blei forbausande lite feil då deltakarane skulle starte på skilta dagen etter. Lørdagen regna det heile dagen, og me blei våte og kalde, både to- og firbeinte. Søndagen blei det derimot strålande sol, så då blei det tatt litt bilder også. Eg er ikkje så flink til å huske å ta bilete når eg sjølv er instruktør, men her er nokre:

Tusen takk til Carita for glimrande innsats som assistentinstruktør, og tusen takk til alle deltakarane for ei gild og kjekk helg!

Her har tre av deltakarane blogga om helga:
http://corasblogg.blogspot.com/2011/05/rallykurs-sola-13-15mai.html
http://gunnasheim.blogspot.com/2011/05/rally-kurs.html
http://olaugsinblogg.blogspot.com/2011/05/rallylydighetskurs.html

Og her har Carita, hjelpeinstruktør, blogga:
http://oliversforunderligeverden.blogspot.com/2011/05/rally-lydighets-kurs-carita-prver-seg.html

Ting går i hundre!

2011-05-11T17:17:00.001+02:00

Jepp, ting går i hundre for tida. Og slik er det vel å ha hobbyar som har toppsesong på denne årstida.

Til helga skal eg opp til Stavanger og halde rallykurs, og har brukt mykje tid på å førebu meg til det. Nå i helga som var jobba eg på spreng for å bli ferdig med alt eg skulle printe og dei siste detaljene, pluss at eg teikna ein haug med banar og planla kva skilt som skulle introduseras når, og korleis me skulle legge opp dagane.
Og så er det slik at eg har fått meg ny laptop med Windows 7, og var vel eigentlet veldig nøgd med den. Heilt til søndags kveld. Då fraus skrivebordet så eg måtte tvinge den til restart. Dette sette igong ein kveld med tårer (ja, eg sutra litt då eg forstod kva som hadde skjedd), fortviling, sinne, forbannelsar, og matthet. Det som skjedde, var at heilt maskina sletta ALT som var gjort, lagra, eller registrer i løpet av heile søndagen. ALT var vekke. Og ingenting av det eg kunne, hjalp. Eg brukte kvelden på å leite meg fram til informasjon og mogleg løysing på nett, men fant ut at dette visstnok er ein feil i Windows 7 som Microsoft ikkje har laga fix til. Jippi. NOT!!

Difor måtte eg til på nytt. Sa eg at eg hadde brukt stort sett HEILE søndagen på å arbeida med kursmaterialet?

I tillegg er mappa mi med alle setta rallyskilt sporlaust forsvunne, så eg måtte printe og laminere på nytt. Og TING TAR TID, det er sikkert! Her er ein liten snutt som viser Dobbel åtte med forstyrrelsar

Tidlegare i veka har eg brukt ein del tid på å filme alle skilta i Klasse 1 og korleis dei skal utførast. Resultatet er på underkant av 10 minutter, men jaggu tok det betraktelig meir tid å få det bra nok!

Mandag tok eg med meg Emil til der eg var på lørdag. Og denne gongen tenkte eg at eg skulle gi han noko å jobbe med med ein gong me starta. Dette fungerte greit, men han MÅ ha noko å gjera kontinuerlig med ein gong han kjem ut av bilen, ellers dukkar Operasongaren opp. Etter ei kort stund ved bilen kunne me gå bortover fortauet eit stykke. Me stod litt i sida og trente sitt og omvendt lokking då ei russejente gjekk forbi i lag med nokre venninner. Dei gjekk veldig nært oss, og kikka på Emil, og eg høyrde ho sa:” Ååå, se den fine hunden!” Og idet ho passerte, snuste Emil på handa hennar, og ho fniste og sa hei til han i forbifarten.
Ei kvardagsleg hending for dei fleste, men det gjekk opp for meg at eg ikkje var NOKO redd for at han skulle bjeffe på henne, slik Ayla defintivt ville gjort! Det var slik ein deilig følelse at eg svevde resten av turen vår som varte i ein time! Me gjekk bortover fortauet eit stykke, og så sette eg meg ned på eit rekkverk og lot Emil sitte og kikke rundt seg til han roa seg, før me returnerte til bilen.

Så var det heim igjen og jobbe vidare på kursmaterialet før det var kino på kvelden: Rango.

Tirsdag jobba eg vidare på kursgreiene, og på kvelden skulle eg treffe Marit og Vinja for litt trening. Før me skulle ned dit, lot eg Emil få eit heftig søk etter frisbee ute på den tørre myra ved huset her, og han leita og leita og leita og sprang og fauk lågt over myrtuene her. Etterpå blei han så varm og tørst at han måtte nedi bekken for å bli svart og og våt og utørst.

Då me kom dit me skulle trene, og han fekk komme ut litt, var han jo reine drømmehunden! Ingen lyd, ingen hopping, bare drømmehund!!
Det skal seiast at ingen andre hundar var ute akkurat då, men det har jo ikkje stoppa han før..

Utover kvelden gjekk eg full rallybane med han, og syns han gjorde det godt. Me trente på Dekk-Stå og Stå under marsj. I tillegg fekk eg til litt Ligg og Bli og Sitt og Bli, og var i det heile ganske så fornøyd med kvelden. Tre timar seinare køyrde me heim og fant Vetle og Ayla i full gong med å støype grunnmur til drivhuset mitt! Juhu!! Nå er det ikkje lenge til det kan setjast opp!

I dag har eg vore på privattime hjå ei dame i Vennesla som kontakta meg tidlegare i vinter, og det var så uendelig kjekt å sjå at ho har jobba jamt og trutt og eg kunne sjå TYDELEG endring i dag!

Ellers trener me vidare på stå under marsj, og eg skal begynne på ruta når eg kjem att frå Stavanger etter helga.

Kva meir? Jo! Eg har fått bestilt time til HDrøntgen til Emil, og skal gjer det mandagen etter passeringskurset i Stavanger. Den helga er det dessuten Mentalbeskrivelse der oppe, så det har eg også meldt oss på. Greit å få det gjort, liksom, og få sjå kva som bur i han.

Då var det ikkje meir å fortelje. I morgon vender eg nasen mot Stavanger utan ein einaste hund, og DET skal bli rart, det.

misMot i brystet, uVett i pannen, BLY i bein og armar

2011-05-07T18:08:00.001+02:00

Prosjekt Brumlebasse fortsetter for fullt, og det motet eg fekk i Arendal har sakte men sikkert svunne hen. I helga er det NKK utstilling i Kristiansand, og uklok av skade, utrusta eg meg med leiker, godbitpølser og pågangsmot og reiste ned for å trene på parkeringsplassen.

Først var eg ikkje sikker på om eg var på rette parkeringsplassen, for eg høyrte ikkje ein einaste hund rundt meg. Ikkje såg eg ein einaste bil med bur inni heller.
Emil fekk komme ut likevel, og eg brukte litt omvendt lokking for å vise han at det ville lønne seg å forholde seg rolig. Han var svært lite opptatt av meg og godbitane, og under den omvendte lokkinga, såg eg at han sat og snuste ut i lufta og såg nesten gjennom meg.

Etter busting og brumling og boffing, fekk han ein kort pause i bilen før me prøvde oss på nytt. Denne gongen gjekk det betre, men han var høg framleis, og her tok eg mi første av ei rekke dårlege avgjersler. Eg låste bilen og bevegde meg bortover til ein stad der eg hadde god oversikt over kor det kunne komme hundar mot oss og forbi oss.

Han såg ein curlycoated retriever, ein leonbergerkvalp, ein golden, fire GD, tre bedlington, to cairn, ein dachs, ein BC, ein blandingshund, ein kleiner münsterländer, to labradorar og ein brun eg ikkje veit kva er. Innimellom alle desse hundane dukka Operasongaren opp med jevne mellomrom.

Då me hadde vore der i nærmare tre kvarter, hadde han roa kroppen såpass at han kunne sjå hundar passere på 10-15 meter utan å bli stram i maska eller reagere på nokon som helst måte. Då dachsen kom, var den så nærme som 5-6 meter, framleis utan annan reaksjon enn at han la seg ned og seinare klynka litt då han skjøna at dachsen ikkje ville komme bort til han.

Så kom BCen, og medan me sat rolig og kikka på den, dukka den ukjente brune opp i blindsona mi. Brått var den der berre, og eg rakk berre såvidt å tenke at eg må reise meg og gå, men armane var blytunge, og beina også. Emil sat dessuten ganske roleg, heilt til den andre hunden var på veg til å passere , berre to meter unna. Emil gjorde utfall, og busta frå nakke til hale, og forblei høg ei stund etterpå. Eg VILLE ikkje la det bli det siste me opplevde, så eg sat ei stund til. Då labradorane kom, måtte eg reiser meg og trekke meg lenger vekk, og då blandingshunden passerte, kunne me sette oss tilbake. Münsterländeren var den siste me såg denne dagen, og då kikka han på hunden, kikka på meg igjen, kikka på hunden, kikka på meg igjen, heilt til hunden hadde passert. Uten stram munn og uten bust.

Eg har fått ein dato på når eg skal debutere i LP ringen, og det er 23. oktober, men i dag føles det som eit umulig mål. Kvifor får alle andre det til??

Tur og trening i ett

2011-05-06T15:50:00.001+02:00

I dag var det på høg tid at Emil og eg rusla oss innover grusvegen igjen. Det er lenge sidan no, og han trengte det verkeleg!

Sidan Emil syns det er teit å ha på seg bandet, og har STOR tendens til å hoppe opp og bite i det når me er ute blant folk, har eg begynt å ha det på han oftare her heime. Når me går og rusler i hagen eller skal trene her ute, får han på seg halsband og bandet,og eg syns han har blitt roligare med det på.
Difor blei også starten på turen MED band på, så fekk me litt bandtrening i tillegg til turen. Dette var sårt tiltrengt, fant eg ut, for vanligvis får han jo springe som han vil idet me går ut porten. Etter nokre hundre meter ringte Vetle, og eg stoppa då opp for å snakke med han. Emil stod tålmodig og venta uten lyd og uten å bite i bandet, og då samtalen var over, gjekk me vidare eit lite stykke før han fekk springe laus.

Smiley bestemte seg for å bli med oss, men då me støtte på dette etter ein halv kilometer, fekk me han ikkje med oss vidare:

For før eg fekk sukk for meg, hadde Smiley tennene i ei mus, nemlig.

Eg og Emil gjekk vidare, og som alltid når me er på tur, syns eg det er fryktelig spennande å forsøke å gøyme meg for han. Han går lenger frå meg i år, så sjansane for at eg skal klare å komme meg ut i terrenget eit stykke er STOR!
Han er flinkare til å finne meg i år, og har skjønt at han må ut i terrenget for å finne meg. Dei gongene eg trur eg klarer å stikke av før han ser meg, men ser han snu seg akkurat idet eg skal til å trø ut i lyngen, då boblar det av spenning i meg! SÅ kjekk er den leiken for meg! :-)

Ein gong eg klarte å stikke av, sette eg meg nesten OPPÅ han her:

Ein av dei desidert lengste stålormane eg har sett, og eg har sett mange etterkvart. Først skvatt eg litt, for tankane streifa innom hoggorm (som eg til dags dato endå ikkje har sett på tur med hund i løpet av dei 15 åra eg har vore hundeeigar). Eg slengte nokre godbitar til Emil lenger nede i lyngen, så han ikkje skulle tråkke på ormen.

Me måtte sjølvsagt innom vatnet og kjøle ned den gule kulingen min, og i fjor hadde eg ikkje hatt sjangs i havet til å be han sitje og bli mens eg heiv ein pinne uti vatnet, men sjå her:

Emil sitter fint og venter ETTER at eg har kasta pinnen på vatnet! Juhu!

Me tok ein liten omveg heim, og sette oss ned på ein stubbe som ropte på meg:

Her fekk Emil også ein pause i band, og han roa seg fint etter ei liiiita stund. Eg er ikkje heilt sikker på kor lenge me skal ha slike pausar for at han skal lære å roe seg kjapt, men han låg og tygde på litt bark og kikka seg rundt og høyrde på fuglelydane. Me rusla vidare då eg syns han hadde ei fin avslappande holdning, omtrent som dette:

Ned mot Fiskelausvatn går det ein ganske lang og forholdsvis bratt bakke som eg jo må gå OPP på veg heim. Denne bakken har fått eit ikkje så fint tilnamn av meg, og eg gruer meg alltid for akkurat den bakken på veg heim. I dag genierklærte eg meg då eg kom på at Emil skulle gås ned etter den heftige springinga i lyng og fjell og bakkar og svømming og sånt, og difor måtte i band. Bandtrening er jo som kjent ei stopp-start-stopp-start øving, og dermed kunne eg få pausar med jevne mellomrom oppover bakken!!

Juhu, tenkte eg og gjekk på med friskt mot og Emil i band.
Heilt til han brått og uventa gjekk KANONfint i band og eg ikkje kunne stoppe ein einaste gong!! Teite hund, altså!
På toppen av bakken kom redninga mi, for Smiley hadde venta ved fjøra og kom ruslande etter oss, og då måtte eg jo stoppe og vente på han… Phew!!
Har aldri påstått at EG er i god form sjølv om Emil er det…

Då me var nesten heime, festa blikket mitt seg på denne karen her:

Har du sett så nydeleg!?

Vel heime hugsa eg å tøye både bak- og frambein, og Emil stod heilt avslappa og fin

Og så til slutt ei lita oppsummering av turen:

Stå under marsj – Me er i gong!

2011-04-28T12:41:00.001+02:00

Første treningsøkt etter Elitesamling.

2011-04-21T01:24:00.001+02:00

Videoen er over minuttet langt, og er speeda opp med dobbel fart, så han ligg jo eigentleg i to minutter! Juhu!!

Eg hadde avtalt med Marit og Vinja at me skulle trene ved Hundeklubben sitt område i dag, klokka elleve. På førehand visste eg at eg måtte trene på dette med Emil og hundar. Vinja er ei gammal tervuerentispe som har gjort seg opp ei meining om kor skapet skal stå, og unge jyplingar som Emil må gjerne få høyre hennar meining. Difor hadde eg plassert buret eit godt stykke vekke frå der Marit og Vinja ville entre treningsbanen. Han boffa litt på Marit då ho kom, og eg hadde han ute or buret då Marit gjekk og henta Vinja. Flinke meg! Og flinke Emil som ikkje laga lyd.

Marit og Vinja er påmelde alle fire rallystevna i Bø i Telemark 21-22 mai, der eg skal vera dommarelev, og trengte å jobbe med venstrevridningar. Og då eg var med dei og trente, sat Emil i buret og venta. Eit par gonger la han seg faktisk ned!

Då eg tok han ut for å jobbe, skulle eg trene på stolleken, og etter nokre repetisjonar, tok han ut ned til Vinja. Marit stod heldigvis i nærleiken, for det hjalp ikkje om eg ropte på han. Eg har altså IKKJE god nok innkalling på den snåtten.
Vinja fortelte Emil kor idiotisk han oppførte seg som stakk av frå meg, og Emil holdt seg på ein meters avstand og forsøkte å få med seg kva ho sa. Då eg kom ned til dei, tok eg Emil i selen og gjekk opp for å trene vidare. Eg hadde ikkje lyst til å sette han i buret etter den fadesen, og så snart me hadde gått tre-fire meter, var fokuset tilbake på meg. Hadde eg satt han i buret, hadde eg nok ikkje vågd å la han gå utan band i neste økt. (det blir det same som å setja seg opp på hesten igjen etter eit fall)
Etter eit par gode repetisjonar der eg atter hadde stolt på han med ballen, tok eg på han bandet og så gjekk me litt lineføring, både Marit og eg, og avslutta då me var 5-6 meter frå kvarandre. Emil syns ikkje ho var så skrekkelig interessant lenger, heldigvis, og etterpå fekk han slappe av litt i buret.

Snille Marit beroliga meg med at Vinja var gammal i gamet og ikkje tok seg nær av ei slik oppleving, og det var eg veldig glad for.

I tillegg hadde eg bestemt meg for å trene på stå under marsj, men klarte ikkje å få han til å tilby det om det SMALT! Eg står heilt aldeles bom fast i den øvelsen, og aner ikkje korleis eg skal få det til å løsne. Eg forsøkte å legge leika bak han for å framprovosere ein stå, men han gjekk og gjekk etter meg. Eg forsøkte å vise han handflata som hjelp til å tipse han om at han skulle stoppe, men han kobla ikkje det, heller. Det endte med at eg ga opp.

I morgon tenkte eg me måtte prøve oss på Stå under marsj igjen, for eg MÅ få det til!

Elitesamling, helg 1, dag 2.

2011-04-17T21:45:00.001+02:00

Ingen mareritt i natt, bare rare draumar, og dei er jo ikkje heilt å forakte ;-)

Kom meg avgårde til planlagt tid, og var på Hove litt over halv ni. Då hadde alleiere Siv og Elin kome, og stod og trente mens eg rigga meg opp. Eg vågde meg nærmare dei andre i dag, og tenkte at om det ikkje gjekk, var det jo berre å flytte oss lenger vekk. Verre var det jo ikkje.
Emil fekk komme ut or bilen, og fekk oppvarming og dotur før han fekk gå inn i buret.
Dei snille snille meddeltakarane mine tok hensyn til oss, og plasserte ikkje sine bur KLIN oppi Emil sitt, og det satte eg utruleg stor pris på!

Dette biletet er tatt seint på dag, og han sit faktisk med åpen burdør! Men altså, så nært dei andre sat me i dag! Juhu til Emil og JUHU til meg :-)

Eg fekk mykje skryt over Emil i dag, og eg merker veldig godt at det hjelper på mitt syn på situasjonen vår å få høyre at han er så flink og snill og roleg og fokusert og god og skjønn og vakker og ja... I could go on and on and on! :-)
Bagatellisering av Mister Brumlebasse er god medisin for meg, og også det å bli pusha, slik eg blei ganske så heftig av Hilde i går då Emil stod så langt vekke. Eg var ikkje klar for det i går, men i dag då eg hadde sove på det, DÅ gjorde eg det.

Me hadde sju økter i dag, men eg deltok berre på seks. Emil var så sliten under sjette økta, at eg hadde ikkje hjarta til å utsette han for meir. Den femte økta var starten på innlæring av avstandsdirigering, og me skulle jobbe med to og to kombinasjonar. Sitt-stå eller Ligg-stå. Heime har eg ikkje fått han opp i stå frå hverken sitt eller ligg, og ute på treningsplassen fekk eg det heller ikkje til. Dette frustrerte han så mykje at han rulla rundt! då Elin skulle snakke med meg, og eg sette meg ned til han, slik eg plar gjera når eg ikkje kan følge med på alt han kan belønnas for. Kvar gong han spretter opp frå ligg eller sitt, kastar han seg rundt i utgongsstilling, nemlig, så me måtte stille oss inntil husvegg for å få dette til.

Det blei ei økt til etter det, då med frys på handtarget, noko eg syns han greidde heilt flott! Me har trent litt på det her heime, så det var jo kjekt å få hjelp til å komme vidare på det...

Dei andre øktene var:

Økt 1: Kjede forskjellige øvelsar. Eg valde inngong, tannvisning, hinder på nye måten, og FVF. Tannvisninga gjekk greit etter eit par repetisjonar, og det gjorde vel forsåvidt hinderet også. Det var IKKJE det same å hoppe over eit slikt hinder som det å hoppe over VÅRT hinder, må vite.

Då eg skulle trene FVF, gjekk han bak meg MED EIN GONG eg starta. Det skjedde så raskt at eg ikkje rakk å snu slik eg lærte dagen før. Andre repetisjon skjedde det same. Tredje repetisjon belønna eg første steg, det gjorde eg med dei neste repetisjonane også, og så var det berre å køyre på. Då kunne eg bli kommandert litt, og me kunne gå laaaangt! :-)
Notatene mine for denne økta var å belønne variabelt under FVF, av og til dei første stega, belønne transportetapper, trene først hinder og så berre eit par steg FVF før belønning kjem, og fortsetja å trene fleire øvelsar i strekk utan belønning. Det skal gjerast sjølvsagt i hundens tempo.

Økt 2 var ruta. Her skulle Emil sjølv finne ut i ruta, og så skulle eg belønne med ball. Dette var vanskelig og ukult,og må nok bli ein av øvelsane eg skal velje å trene på til neste samling. Eg rota det til med å belønne med ulike ballar, og då det kom ein pipeball, blei den litt for kjekk for Emil til å ville komme tilbake til meg igjen. Då eg brukte min eigen ball, kom han rett tilbake. Dette må trenas meir på.

Økt 3 Hopp. Etter nokre teite tjuvstartar, fekk han vondt i venstre framfoten såpass ille då han landa, at han løfta den opp og vegra å trø ned igjen. Eg kjende på foten, men kunne ikkje kjenne noko annleis, eller sjå noko. Då eg skulle sjekka om han trødde på han igjen, gjorde han det. Eg sette han i sitt og bli, og gjekk i frå, og fekk høyre frå Elin at han sat uroleg då eg gjekk frå. Eg såg på han at han ikkje var heilt god i foten, for han sat annleis etter denne støyten. Eg fekk han over hoppet, og såg ingen halting. Kommanderte sitt og bli og gjekk frå, og han sat framleis med litt bøyd ankelledd. Då datt eg heilt ut og kjende eg blei veldig i tvil. Eg sa at eg trengte hjelp og at eg stod heilt fast, og at dette er mi trening i eit nøtteskal. Eg ser "ei skade", og blir heilt matt og tafatt og får ikkje til å tenke klart eller trene bra.
Rådet eg fekk var å ta ei pause om det skjedde heime, og puste djupt, og så fortsetje å trene om han ikkje virka veldig vond, sjølvsagt. Dei får jo litt akutte vondtar av og til, eg veit jo det, men eg har nok lett for å sjå fem høns i staden for ei fjær. Det er ikkje alltid like enkelt å sjå det sjølv der og då, så eg må prøve å trene litt meir i lag med andre.

Økt 4 Var innkalling med stå. Her hadde Elin ein pappkopp med oppbløytt tørrfor, og eg gjekk bakover med kontakt med Emil. Då han følgde fint, sa eg VÆRSÅGOD, og så fekk han springe bakover til Elin og koppen.
Etter nokre gode repetisjonar med dette, daffa han av litt, og då bytta me over til leike. Dette fekk opp farten igjen, men han reagerer ikkje raskt nok på VÆRSÅGOD. Dette må me berre jobbe meir med.

Økt 5 var Avstandskommando som eg allereie har kommentert, og

Økt 6 var innlæring av naseprøve. Her skulle me starte med håndtarget, og me har jo som nevnt jobba litt med dette her heime. Han fungerer greit med omvendt lokking, og i det eg skriv dette, merker eg at eg lurer på om ikkje omvendt lokking har blitt brukt VEL mykje i helga. Eg får spørje instruktørane ;-)
Tipset mitt herfrå var å strekke frysen, og begynne å overføre den til postIt lappar som eg deretter klistrar på vegg, legg til fleire lappar, fester lappen på naseprøven, tar av lappen, bruker naseprøven til frystarget o.s.v.

Mellom øktene, sat Emil stort sett i buret sitt og kikka på dei andre hundane. Han fekk nokså hyppige godbitar, og på ein så matglad hund MÅ jo det ende i sikkel:

Nei, han har IKKJE svelgt ein tennissko ;-)

Før våre treningsøkter, fekk han komme ut or buret fem minutter før, og fekk varme opp og koble seg på nett. Dette syns eg fungerte veldig godt, så det skal eg fortsetja med når eg skal trene noko med mykje fart i. Etter dei same øktene fekk han gå og rusle litt på eit jorde før han fekk gå i buret igjen.

På slutten av dagen vågde eg meg til og med på å opne burdøra, og inviterte han ut for å sitje hjå meg av og til. Han la seg fint ned og kikka med roleg kroppsspråk på alt som skjedde rundt.

Det var mest så eg lurte på om nokon hadde vore og bytta ut Emil med ein annan hund...

Den siste økta for dei andre, var fellesdekk. Eg tenkte på om eg skulle sei at eg ville legge han heeeeeilt på yttersida av alle dei andre, men lot det vera i frykt for at det var det som ville tippe han over i dag. Dette valget gjorde til at eg ikkje føler NOKO negativt skjedde oss i dag.

For sjølv om han brumla litt på Max eit par gonger, var han enkel å få kontakt med, og stansa raskt.
Heller ikkje i dag hadde eg band på han særleg mykje, og eg ba heller ikkje folk setje inn hundane sine då me var ute og trente. Flink meg! Fleire gonger var han på veg frå meg MOT belønning, då han såg hundar som passerte på utsida av ringen. ALLE GONGENE snudde han og kom tilbake til meg. Til og med under ei seiersrunde med ein av ballane, valde han rett og kom heller bort til meg. Innkallinga hans er GOD, og han er veldig fokusert på meg.

Denne helga har eg fått sett at han er ikkje håplaus, han taklar faktisk andre hundar noskå nært innpå seg, men ikkje for nært sånn heilt endå, liksom. Men han var så rolig og deilig på slutten i dag, og eg fekk sjå den hunden eg har drøymt om i årevis! Eg treng å bli pusha til å prøve, og eg treng VERKELEG slik fantastisk tilbakemelding som eg har fått denne helga. Joda, eg veit eg får det elles også, men denne helga såg eg det sjølv også, og det hjelper alltid på truverdigheten ;-)

Alt i alt er eg uendeleg glad for at eg ikkje trakk meg frå kurset, for etter denne helga boblar eg nesten over av motivasjon! Eg vurderer STERKT å skrive til Elin at eg skal debutere i LP ringen når neste Sørlandsappell startar i haust. Eg er ikkje sikker på dato, men tipper det første stevnet blir i oktober. Og det er jo rikeleg med tid. I tillegg har me muligens planar om å dra til Morokulien på Rallystevne i september, og då kan det jo hende me er klar for å delta der :-) Eller... vent litt.. det er jo MINDRE enn fem mnd til, og det blei brått litt knapt med tid.. Gulp.. Vel, me får sjå.

Sånn heilt til slutt, må eg berre fortelje om Ayla i morges. Eg kunne ikkje finne att sokkane mine som eg var SIKKER på at eg hadde lagt fra meg i stolen, og vurderte om eg haldt på å bli sprø. Kan hende eg var så trøtt at eg bare hadde TENKT å legge dei frå meg på stolen?
Eg fann dei til slutt:

"Sokkar? Nei, har'kje sett nåken sokkar, eg..."

Elitesamling, helg 1, dag 1

2011-04-16T23:03:00.001+02:00

Nervene må ha vore i høgspenn hjå meg før denne dagen, for eg har nesten ikkje sove i natt. Skrekkfulle mareritt vekte meg halv fem, og etter det fekk eg ikkje sove. Mareritta var ikkje om Emil, berre så det er sagt ;-)

Dagen starta med teori heime hjå Siv, og den første eg møtte på utanfor døra var Nina. Det var litt rart å endeleg treffe denne personen som eg har fulgt bloggen til ei god stund nå, og skjønte liksom ikkje heilt kva som skjedde då eg hadde gitt henne ein god klem :-) Rart med det, men det kjentes berre ut som om det var lenge sidan sist, i stadenfor lenge sidan ALDRI! ;-)

Etter eit par timar med teori om Motivasjon, Treningstips og litt til, var det på tide å dra opp til Hove for praktisk trening. Sommarfuglane eg hadde hatt i magen kvelden før, var blitt til kamphanar med sporer, og då eg hadde rigga buret opp laaaaangt vekke frå dei andre, var det dags å ta Emil ut or bilen. Han busta umiddelbart, for det var jo hundar ute. Eg måtte bruke nærmare ti minutter (eller det føltes slik) for at me kunne komme oss vekk frå bilen.

Me hadde ikkje sjans til å nærma oss treningsplassen, så me holdt oss godt i utkanten. Han busta og brumma litt, og var veldig veldig høg. Eg kjende att kjenslene i magen, og dei var ikkje gode. Det var ærleg talt like før eg sette han i bilen og køyrde heim.
Dei andre hadde byrja å trene, ein og ein, og eg fekk hverken høyrt på eller vore med og hjelpt. Me måtte jo halde oss så langt vekke frå dei andre!

Like før det var vår tur, gjekk eg tom for godbitar, og resten låg på buret i nærleiken av dei andre hundane. Difor måtte eg binde Emil til ei trapp og gå frå han for å hente meir. Han sat som ein prest, utan å lage lyd eller buste eller noko, og det var ikkje meir som skulle til før eg ogaugna håp.

Mi første økt trente eg på "fellesdekk", med folk ved sida av (som om dei hadde hatt hundar der), og han syns det var veldig vanskeleg å bli liggande. Me har jo heilt gløymt ut å trene på det også, så det skulle eigentleg berre mangle.
Likevel, då mine tre minutter var over, fekk han endeleg gå i buret sitt. Der sat han til det var hans tur igjen, og då låg han som ein prest på "fellesdekk, økt 2"! Denne økta hadde eg dessutan bedt om å ha hund ute. Ei roleg fin labradortispe som ikkje ville bry seg om Emil bjeffa på henne, noko han IKKJE gjorde :-)

Så skulle me trene to og to på ein valfri leik, og Hilde og eg gjekk saman om å trene på Stolleiken. Den går ut på at hunden på eige initiativ skal springe rundt ein stol og komme som ein orkan tilbake igjen.
Då han fekk komme ut or buret for Stolleiken, hadde eg faktisk ikkje band på han! Det hang rundt skuldra mi, og blei nesten ikkje brukt resten av dagen! Tenk det!

Emil tok dette rimeleg kjapt, syns eg, og han blei belønna med ball som han kom sporenstraks tilbake med. Ein gong bomma eg litt då eg heiv ballen, så den kom litt nære ein av dei andre hundane, men han kikka berre på henne, og snudde rett tilbake til meg! Juhu!!

Så var det litt ein og ein trening igjen, og denne gongen skulle me trene på det lydighetsfolket kallar Mannekengen. Dette er ein øvelse i Eliteklassen som går ut på at ein gir STÅ, SITT, og LIGG kommando under marsj.
Me valde å få hjelp til at Emil nokre gonger går BAK meg.

Fin kontakt under FVF trening. Det ser jo nesten ut som om me veit kva me held på med :-D

Emil har fått ball som belønning og returnerer som ein annan retriever! ;-)

Neste økt var å starte innlæring av apportering med dirigering. Her hadde Elin satt ut tre matskåler,( identiske med dei me bruker heime), og la godbit oppi ei av dei på sidene. Emil sprang ut, fant ein pølsebit, og kom tilbake til meg for å få belønning: EI oppbløytt tørrforkule.
Neste repetisjon sprang han ut til skåla att, men tok faktisk ikkje godbiten, berre returnerte til meg. Eg sende ut på nytt, og då kom han attende med matskåla, stakkar.

Han fekk til slutt maaange gode repetisjonar, for løysinga var å ha tørrforkule både hjå meg og oppi matskåla. :-)
Me kom faktisk såpass langt at eg kunne be han stå og bli (kor har han lært DET hen???) ved kjegla, og så dirigere han til den skåla han skulle til.

Innlæring av apportering med dirigering. Emil misforstod litt, og apporterte matskåla slik han gjer heime, noko som sjarmerte publikum :-)

Emil stuper oppi skåla.

Under våre pausar sat eller låg han stort sett slik:

Flinke flinke hunden min!! *smelt*

To gonger kom det lyd frå buret; to bjeff då ein av dei andre hundane leika med lyd (eg blei LIVREDD for at han skulle bli som Ayla, som aldeles ikkje tålererer at andre hundar leiker med NOKON som helst! Men same hunden leika med lyd litt seinare, og då kom det ingen lydar frå buret)
og ein god del knurring, bjeffing (han sette alle dei andre hundane på mi gruppe i gong med varselskor, unnskyld!!) på ein hest som longsjerte på andre sida av treningsplassen. Same hesten var ingenting å bry seg med då han kom nærmare, heldigvis.

Då praksisdagen var slutt, kom Nina og Ember bort for å helse på, og eg må sei at Ember er verkeleg lik Emil å sjå til, altså! Han er høgare og har meir luft under beina, og er ein slank og vakker representant for rasen sin! Eit herleg blidt humør på han, og dei har mange av dei same faktene. Det har eg faktisk aldri sett hjå nokon annan hund, så dette syns eg var artig!

Etterpå møttes me hjå Siv igjen, og fekk foredrag av Maria Haugnes om hund og musklar. Eit særs interessant foredrag som sjølvsagt sende ilingar av dårleg samvit opp gjennom ryggrada, men eg fekk med meg haugevis av gode råd om førebuing av skader.

Vel heime var både eg og Emil heilt kaputt, for sjølve kursdagen blei 9,5 timar for meg. Emil fekk kvile litt meir, heldigvis :-) Eg reiste heimefrå kvart på åtte, og var heime att tolv timar seinare. Då stod Vetle og Ayla ved vegen og tok i mot oss, og inne putra tacosen i panna...
Eg måtte legge meg bittelitt på sofaen mens tacosen putra seg ferdig, og ikkje før hadde eg lagt meg ned, så kom både Emil og og Ayla for å fortelje meg om dagen sin :-)

Alt i alt har dagen vore fantastisk! Me hadde strålande vær, og eg hugsa å smøre meg med faktor 20, noko eg var glad for då eg såg kor raude dei fleste var i kjakane under siste teoriøkta om hund og musklar.
Emil trengte berre å lande før han kunne bli med og trene, og det vil eg forsøke å få til i morgon også. Då har eg store planar om å komme litt tidleg for å få rigga meg opp og lufte og bli klar for å starte dagens trening.
Eg har også lært (nok ein gong) at Emil er rask til å lære, og at eg må bli flink til å lage ein fornuftig plan for treninga vår. Det skal eg gjera når helga er over, for eg veit jo også at det blir meir effektiv trening då. Jepp, dette skal bli så bra, så! :-D

Vekesoppdatering

2011-04-11T12:08:00.001+02:00

Onsdag hadde eg avtalt med Marit og Vinja å trene litt rally. Eg hadde med meg både Ayla og Emil, for eg var redd for at Ayla ville klø seg om ho blei att heime åleine.

Vel framme på treningsplassen hadde Marit allereie dukka opp, og eg sette opp banen frå konkurransen i Stavanger. Då den var oppe, tok eg ut Ayla og lot henne helse på Marit for første gong. Marit kunne ikkje heilt forstå at dette var hunden eg hadde fortelt var redd for folk. :-) Ayla lot seg jo sjølvsagt bestikke, og dermed var det gjort...

Eg bestemte meg for at eg ville prøve å gå banen med Ayla, og erfarte at ho nølte med å setja seg. Då ho først gjorde det, sat ho på skinka, og ikkje vanleg, slik ho plar gjera. Eg merka også at ho vralta ein del, og då me var ferdige, kjende eg at det nok var heilt sikkert hennar siste rallybane. Vemodig og vond erkjennelse, det. :-(

Neste ut var Marit og Vinja, og eg fekk lov til å dømme :-) Godt med trening på slikt også!
Eg tok eit par bilete, men fant ut heime at eg ikkje hadde hatt minnekort i kameraet, så dei bileta blei det ikkje noko av.

Då det var Emil sin tur ut or bilen, trente eg på det Siv og Elin lærte meg på mandag. Det var ikkje fullt så enkelt å gjer dette åleine, men han roa seg då til slutt. Trudde eg. Då eg hadde fått jobba oss bort på parkeringsplassen, dukka nemlig Operasongaren opp for full hals. Han stod og UUUUUUULTE ved sida av meg, og vekselsvis hoppa opp på meg og kikka ut i lause lufta. Kvar gong eg bevegde bittelitt på meg, stansa han eit nanosekund og såg særdeles håpefull ut før han skjønte at eg ikkje hadde tenkt å gå vidare og sette i gong igjen. Det ga seg etter det som for meg virka som tre-fire minutter (det er ikkje sikkert at det varte så lenge, men det føltes i alle fall slik).

Etter fleire gode responsar på omvendt lokking, kunne me rusle i bilen att. Og etter at Vinja hadde gått banen ein gong til, tok eg ut Emil igjen mens Marit og Vinja trente litt på andre sida av parkeringsplassen.
Emil buldra litt med ein gong han såg Vinja. Han rakk ikkje å feste blikket på henne eingong. Dette gjentok seg gong på gong, sjølv om avstanden var ganske så stor, men omsider kunne me gå litt FVF, me også. Me ga oss etter dette.

Så kom lørdagen, og eg tok med meg Emil for å sjå på Siv og Elin som skulle gå LP prøve i Øvrebø, ein halvtimes køyring herfrå. Med ein gong eg kom fram, fekk han komme ut or bilen, og busta kom opp umiddelbart. Litt hopping før brumlig, og han fekk gå i bilen igjen. Litt etterpå fekk han prøve seg ute igjen, og alt gjentok seg, pluss at Operasongaren Light dukka opp. Eg kjende fortvilelsen reiv i meg, og eg hadde mest lyst til å gi opp. Eg gjorde ikkje det, og til slutt tidde han stille og blei forsiktig i munnen og han fekk gå i bilen igjen.

Økt to med denne treninga, ein halvtime seinare, føregjekk på same måten, men uten Operasongaren til stades. Me klarte til og med å komme oss bortforbi bilen uten hyling og busting.

Så var det tid for at Siv og Elin skulle gå konkurransen sin, og dei gjekk faktisk samtidig, i kvar sin bane.

Siv og Kry

Elin og Spike

Økt tre var då eg skulle reise derfrå. Den gjekk veldig bra. Me kunne raskt forflytte oss til parkeringsplassen, og fekk gått litt lineføring og holdtar der.

Økt fire denne dagen var framforbi Rema1000 på Vikeland, og der fekk eg kontakt med ein gong ut or bilen, og heile tida mens han var ute.

Søndagen gjekk me til Fiskelausvatn for første gong uten ski i år. Det var nydeleg og varmt og deilig og med løfter om snarleg sommar. Emil gjekk laus utan band og han sprang og sprang og sprang opp og ned skogskrentane, innom meg litt, og så ut igjen. Større avstandar i år, så motet hans aukar.

Vel framme ved Fiskelausvatn høyrde eg plasking før eg kom heilt bort, og fekk heilt panikk og såg føre meg at Emil hadde gått gjennom isen og låg nå og plaska fortvilt.
Den gong ei. Isen hadde gått heilt inne ved land, må vite, og det låg nokre isflak av ulik størrelse og duppa i vatnet. Skispora etter meg kunne framleis skimtas langsmed land, og det er berre tre veker sidan eg var der på ski sist.

Eg sette meg ned med ein kopp te og kameraet, og kunne nyta synet av ein Emil som tydelegvis hadde funne sin nye misjon: Renske Fiskelausvatn for isflak:

Og så til ei lita koselig og varm episode som hende meg i dag, mandag.

Eg var ute og rusla litt i hagen for å sjå om det hadde begynt å spire i beda og om kvitveisen hadde starta si ferd mot sola. Borte ved syrinbusken stod Emil og bjeffa på Smiley som murra og freste tilbake. Eg veit at Emil har betre vett enn å nærme seg kattar som høyres slik ut, men eg gjekk bort likevel. Då rusla Emil vekk, og Smiley via stor interesse til noko som låg på bakken. Først såg det ut som ein liten stålorm, men så såg eg at det var ei av firfislene våre. Eg blei frykteleg lei meg, for ho såg død ut. Og eg ville ikkje at Smiley skulle få leike vidare med denne vesle skapninga.

Eg tok henne i hendene mine, og kjende at ho var iskald. Augene var åpne, og ho pusta. Eg kikka over kroppen på henne, og kunne ikkje sjå skade nokonstad. Ho hadde førlighet i frambeina, men bakbeina låg heilt daude i handa mi. Eg kunne kjenne henne puste, og sette meg ned i sola og vendte handa mot varmen. Det såg ut til at ho kvikna til litt, men bakre del av kroppen var heilt livlaus. Eg vurderte om eg kom til å bli nøydd til å avlive henne, og funderte på korleis eg eventuelt ville utføre avlivinga. Medan eg tenkte desse morbide tankane, merka eg at ho fekk kvikkare rørsler på hovudet, og brått livna heile kroppen til, og ho pilte ut or handa mi og ned på bakken. Kan tru eg blei glad då :-)
Rett og slett ei lita solskinnshistorie! :-)

Prosjekt Brumlebasse - me trør på vidare.

2011-04-04T18:23:00.001+02:00

I dag skulle eg treffe Siv for å få litt hjelp med Prosjekt Brumlebasse, og eg både gleda meg og grua meg. Eg gleda meg til å få tips til korleis eg kan jobbe med han vidare - og då særleg fram mot første helga av Elitesatsinga nå i april - og grua meg til kor ille han kunne komme til å oppføre seg.

Me treftes ved Hove Leirsenter klokka elleve, og eg visste bare om at Siv skulle møte meg, men jammen meg kom Elin og Spike også! Etter ein kort briefing måtte me til pers, Emil og eg. Eg hugsar ikkje HEILT rekkefølga for når ting skjedde, men greit oppsummert skjedde det slik:

Då eg først tok ut Emil or bilen, dukka Operasongaren opp. Mykje lyd og hopping, altså. Då han fekk føtene på jorda igjen, fekk han belønning for det, og min instruks var å belønne kontakt og fire føter på bakken, og ikkje belønne når han såg på Spike, men når han såg tilbake på meg. Dette er litt motstridande mot slik eg har jobba tidlegare, då eg har jobba etter Kindereggmetoden (som eg avskyr navnet på, for det er ingen overraskelsesmomenter her). Dersom Emil låste blikket på den andre hunden, skulle eg gå bakover til eg hadde kontakt igjen, og belønne det.

Då Spike kom ut, låste han blikket med ein gong, og opp kom busta. Eg gjekk bakover, og belønna med godbitar frå handa. Etter ei stund fekk eg beskjed om å belønne med godbitar på bakken heller.

Busta kom ned, og Spike gjekk inn i bilen igjen, og Emil fekk ballen sin.

Neste økt fekk eg beskjed om å bruke mykje meir omvendt lokking, og eg skulle bli streng på tannbruk. Null godbit dersom eg kjente tenner på fingrane, og rolige bevegelsar, og han skulle få godbiten når han sjølv var rolig. Ro og ro og ro og ro, altså. Dette syns eg fungerte veldig godt på han, for kvar gong han kikka litt lenge på Spike, gjekk eg bakover, og Emil fulgte etter.

Emil sit fint under omvendt lokking, og veit han må fortsetje med det før godbiten kjem så nærme at han får lov til å forsyne seg rolig.

Då Kenzi kom ut, blei det straks vanskeligare, og han hadde eit utfall då ho kom litt nært på. Eller.. utfall og utfall.. Han sprang ut i bandet, og det kom lyd, men ingen bjeffing, trur eg.

Det utfallet kom like etter biletet over, og altså sekunder etter at han såg så rolig og fin ut, skjedde dette:

Her har eg allereie sett kva som skjer, så eg er i ferd med å samle opp bandet for å stålsette armen for rykket før me rusler bakover og får litt større avstand. Kenzi var vel ein tre-fire meter unna då dette hendte.

Og her er filmen som bileta er henta frå. Bak kameraet går Kenzi ganske nært, og Spike eit stykke unna. Altså to hundar ute samtidig.

Etter ein lenger pause, blei også Prosjekt Operasongar tatt tak i, for han er fæl til å hoppe på meg med ein gong han kjem ut or bilen. Det eg skulle gjer til å begynne med, var å ignorere hoppinga. Då han hadde fire føter i bakken, skulle han få belønning via omvendt lokking, og også her skulle han vera forsiktig i munnen. Rolige rørsler skulle utløyse omvendt lokking.

Etter nokre godbitar utor bilen, fekk han hoppe inn at. Neste økt var det litt hopping igjen, men mindre enn første gongen. Dei påfølgande øktene roa han seg raskt og greit.
Desse første øktene haldt eg ikkje i bandet då han skulle ut, for under Brumlebassetreninga erfarte eg kor lite som skal til av at eg gjer noko med bandet før hoppinga startar.
Etterkvart tok eg i bandet og han var like roleg, uavhengig av om eg haldt lengst ute i løkke, eller nesten heilt oppe ved selen.

Dette med bandet skal eg jobbe med separat, og trene på å gradvis venne han til at han kjenner at eg held i bandet uten at han starter å hoppe på meg. Eg skal også forsøke om han reagerer annleis når han har halsband kontra sele.

Vidare i dag fekk eg trent litt på avlevering av ball, og fekk nokre tips til lydighetsinnkalling, og fekk også deilig kosekos av Vips :-) For ein behagelig hund!

Då me skulle heimover, kikka eg på klokka og såg me hadde holdt på i TRE timar! Eg trudde alvorleg talt me hadde vore der ein god time... Sånn kan det gå ;-)

Me fekk forresten skryt også i dag! Han hadde fin plassering i FVF, og rette fine innkomstar, og det var eit luksusproblem at han stadig ville inn i utgangsposisjon og eg ikkje fekk han i front, og så er han fin, og konsentrert og har fått god avlevering, og kjapp neddekk og og og... :-)

Mine punkt å jobbe vidare med er følgande:
* Ro ut or bilen. Bruk omvendt lokking, og ignorer hopping. Tren gjerne like utanfor bilen, og løys opp med litt leik innimellom

* Belønn kontakt i lag med andre hundar. Før han får låst blikket på den andre hunden, gå roleg bakover og belønn kontakt. Etter kvart kan eg gå litt FVF og belønne for at han held kontakten på meg.

* Under innkallingstrening, belønn med leik BAK meg for å få vekk kollisjonsinnkomst.

* Avlevering: sei BRA når han dytter snuten i handa mi, og belønn med godbitar frå den andre.

* Bruk mykje omvendt lokking. Veksle mellom å belønne med godbit på bakken og godbit via omvendt lokking. Han skal ha rolige bevegelsar før belønning kjem.
Dette kan også brukas når han skal få leike som belønning. Vent lenger og lenger før belønning kjem.

* Emil er ikkje ein problemhund. Veldig viktig punkt!! Det er et bittelite problem for MEG, men absolutt overkommelig!!

Eg kjem kanhende til å tilføye noko her, men nå må eg skunde meg å skifte og køyre opp til Iveland for Dametrim! :-)

Stavangerhelg, dommarelev, halting, og litt til.

2011-03-30T17:23:00.001+02:00

Det er vel berre å setja i gong å skrive, for me har hatt litt av ei helg!

Turen oppover var unnagjort på 3 timar og 20 minutter uten stopp. Til Ålgård, altså. Måtte jo innom og sei hei, sjølv om eg ikkje kunne overnatte der denne gong (Høgløpsk Tanja og hormonell pubertetsEmil er ein dårleg kombinasjon, trur eg). Og med heimebakt snadder godt varma på vifta i bilen, kjendes turen faktisk kortare ;-)
Me tok oss forresten ein kjapp tur i nabolaget med Emil og Thassie, og det gjekk fint, det. Ingen Operatendenser på den turen.

Emil og trapper
Heilt sidan Emil var liten, har han ikkje likt alle typer trapper. Dersom han kan sjå gjennom dei på ein eller annan måte, og dei i tillegg er glatte, nekter han å gå i dei. Her heime går han trappene greit nå, men det er teppe i trinna, så han sklir ikkje. Då snøen gjekk på verandaen, ville han ikkje gå utpå der han kunne sjå ned til bakken ved inngangsdøra. Nå går det litt betre. Difor var eg særs spent på om han ville klare å gå opp trappene til Carita. Det er nordsjøtrapper i stål, og halve "bakveggen" av trappa er åpen. Første gongen gjekk han opp og ned greit, men blei forferdelig stressa av det, og hoppa og hylte og beit i bandet etterpå. Det gjekk seg til i løpet av kvelden, og på lørdagen sprang han opp og ned som han aldri hadde gjort anna. Ellers måtte me jo bært han opp og ned eit visst antal gonger til dagen, og det hadde ikkje han blitt med på frivillig etterkvart, det er sikkert.

Fredagen, då me kom, tok me oss ein tur på ei strond eg ikkje hugsar navnet på, men her leika og sprang og koste dei seg godt, desse to:

Emil syns det var dårlig gjort av meg å legge ut akkurat dette biletet, men det var det einaste eg fekk tatt med begge hundane på. Oliver kontrollerer at det som kjem ut er av bra kvalitet.

Det var visst ikkje lov å ri på denne stronda, men det var båndtvang også, så me blei enige i taushet, ryttarane og me, at alt skulle bli mellom oss.

Emil måtte ut i sjøen ein tur, for det kunne jo hende at det var varmt og godt.. Men heldigvis var det ein ferskvannspytt lenger oppe som han også måtte uti og springe i, så då fekk han vaska av seg saltvatnet. Veldig praktisk med ein så klok hund, altså. På kvelden kom Olaug og Renate, og me hadde ein fantastisk koseleg kveld med fantastisk mat og gode samtalar om det meste. Balsam for sjela, trur eg slikt heiter :-)

Lørdagstrening med gjengen

Lørdag var det tid for trening med gjengen, og me reiste avgårde rett over ti. Dei som hadde sagt dei ville bli med og trene i dag, var: Monica og Gibson, Carita og Oliver, Renate og Tinka, Olaug og Thassie, Gunn og Embla, og sjølvsagt eg og Emil.

Det var litt ymse folk hadde ønske om å trene på, og det blei blant anna innkallingstrening, rallybanetrening, skumle-folk-som-nærmer-seg trening, nærme-seg-skumle-folk trening, konsentrasjon-mens-andre-hundar-hopper-hinder trening, pirking på diverse momenter i rallyøvelsane, og for min del hadde eg ikkje planlagt så veldig nøye, og dermed blei det ikkje særlig konstruktiv trening heller. Eg fekk somla meg til å gå ein bane og to, men ellers ikkje så veldig mykje. Brukte han som demonstrasjonshund i innkallingstreninga...

Olaug og Embla i innkallingstrening

Monica og Carita og meg

Det SER i allefall bra ut her :-D

Dekk, bli, Gå rundt

Carita og Oliver i kjent stil

Same med Gunn og Embla

Olaug og Thassie trener på at det skal komme "skumle" framande bort til dei og at Thassie skal syns at det er greit.

Vel heime på lørdagen, var det to slitne karar som måtte passast på littegranne meir enn på fredagen. Både Oliver og Emil hadde fått for lite ro og svevn denne dagen, men søndagen var alt rosenrødt mellom dei igjen.

Då tok Emil og eg oss ein tur til Ålgård for å helse på, og på veg derifrå, stansa me på Bråstein for å få ut litt damp. Det stod ikkje så skrekkelig mange bilar der denne dagen, men totalt traff me vel på mellom 20 til 25 hundar på den korte turen vår. Her er nokre av dei:

Det neste klippet får eg ikkje redigert, så her må ein vente litt uti filmen før hundemøtet kjem.

På veg til bilen hende det noko eg blei nesten litt rørt av.
Emil hadde festa oppmerksomheten på ein setter som kom gåande mot oss, og ensa ikkje den svære, lodne schæferen som kom bak han. Schæferen snuste litt i bakken med blikket festa mot Emil, og gjekk i bue det beste den kunne. Men ingen reaksjon frå Emil som jo ikkje såg han.
Då avstanden mellom dei var korta ned til tre-fire meter utan at Emil hadde oppdaga den andre, tenkte eg at "Når Emil oppdager den andre, smeller det!"
Men då snudde jammen schæferen! Eg blei så perpleks av denne høfligheten, og IMPONERT!! Måtte jo fortelje eigaren av schæferen kor flink hund ho hadde, og ho blei tydeleg stolt :-)
Då Emil endeleg såg schæferen, blei møtet roleg og fredeleg, og katastrofen var dermed unngått.

Etter Bråstein køyrde eg direkte til Sola for å treffe Gerd Marit og Cora og Gunn og Embla for meir trening. Gerd Marit skulle delta på konkurransen dagen etterpå, og hadde ikkje anledning til å bli med på treninga på lørdagen, så difor trente me litt på søndagen i stadenfor. Me var litt meir uheldig med være denne kvelden, men både Cora og Embla jobba godt likevel.
Rett før me skulle avslutte, tok eg Emil ut or bilen for at dei skulle få helse på han, og då såg eg det: Han halta. Først trudde eg det var på bakfoten, men det var dessverre venstre framfoten igjen. Same foten som han halta på i nesten to mnd i fjor haust etter denne turen.
Det kom nokre gloser eg ikkje skal gjenta her, for eg visste at eg måtte avlyse turen med Renate på mandagen.

Mandag og dommarelev
Mandagen kom, og nervene med den. Kvifor eg brått fekk så nerver, det veit eg ikkje, for eg gleda meg verkeleg til å kome i gong med dommargjerninga mi. Likevel gjekk eg med sommarfuglar i magen heile dagen!

Då kvelden kom, var eg framme ved Sola VGS halv sju. Ghita var allereie på plass, og hadde byrja å setja opp banen. Ho lot meg teikna banane, og sjølv om eg har teikna mange banar, er jo dette første gongen eg har teikna konkurransebanar.
Dei måtte ha litt justeringar, men så var det klart for briefing for klasse 1. Åtte deltakarar, dei fleste debuterte i Klasse 1 denne kvelden, og berre tre diska! For meg var det greit å sjå at det ikkje var pga at banen var vanskelig at ekvipasjane diska. Og det dei diska på, diska dei på fordi dei var nervøse og spente og då er det mykje som ikkje blir like enkelt som på trening. Alt er erfaring, og dei "feila" ein gjer på konkurranse, er det lite sannsynleg å gjenta ein annan gong. Tru meg! :-)

Eg og Ghita blei enige om at me skulle samanlikne resultater etter kvar ekvipasje, for ellers ville eg aldri ha hugsa korleis ekvipasjen hadde gått. Dette syns eg var særdeles nyttig, og resultatene varierte ein del. Eg diska fleire enn Ghita, men det var Ghita sine resultater som telde denne kvelden, heldigvis :-) Eg gjekk heilhjerta inn i rolla som dommar, men må innrømme at eg nok haldt litt pusten då dei eg kjenner best skulle starte :-) Ein er då menneske også ;-)

Eg trur kan hende fleire av dei som deltok på konkurransen med fordel kan trene meir på forstyrrelsar, og det er det jo god tid til å gjera nå når det er over to mnd til neste stevne.
Eg gløymde fleire ting, som f.eks å fortelje kor lang tid dei hadde på banen, minne ei av klasse to deltakarane om å ta av halsbandet, stoppe klokka då ekvipasjen gjekk over mål (ei av dei som diska, men likevel).
Det var ekstra kjekt at det var så mange tilskurarar denne kvelden, for det betyr jo at interessen for Rally auker! :-D

Eg og Ghita konfererer etter ein ekvipasje

I full sving som dommarelev, og eg er på veg til å plassere meg slik i banen at eg får med meg mest mogleg.

Gerd Marit og Cora i banen

Carita og Oliver i banen

På kvelden, då eg fortelde Emil at me skulle heim dagen etter, var dette reaksjonen hans :-)

Haltinga til Emil var nesten heilt vekke på mandagen, men på tirsdagen då me stoppa på Moi for tissepause, var den der igjen. Nå har eg endeleg fått somla meg til å norskifisere han, så nå kan eg snart røntge og få svar på om han er frisk i alle ledd eller ikkje. Det skal bli greit å vite, sjølv om pessimisten i meg seier at det er noko der...

Som eit apropos, så var stresset hans generelt høgt denne helga. Kvar gong me skulle ut og lufte oss, busta og småbjeffa han. Og eg blei såpass mismodig at eg sende mail til Siv om at eg ikkje trudde me hadde så mykje på Elitesatsinga å gjera, så om dei hadde nokon som hadde lyst på plasse min, så kunne heller DEI få sjansen til å gå på det kurset. Det ville ikkje Siv høyre noko av, ho meinte det berre var sunt for dei andre hundane om Emil var der, og ho tilbaud også å hjelpe meg med det me slit med. Kurset byrjar om to og ei halv veke, og... vel... Eg gledar meg til innhaldet og å sjå Ember i levande live, men utover det har eg ingen forventningar.

Nytt prosjekt på gong; Prosjekt Operasongar. Hjelp!

2011-03-24T11:25:00.001+01:00

Prosjekt Avlevering er ikkje ferdig, men det er heller ikkje langt igjen til mål. Nå har derimot eit nytt prosjekt dukka opp, og eg ser det er fleire som jobber med det same rundtomkring. Det går i lyd, nemlig.

I dag skulle eg levere bilen min for ein liten reparasjon før EU godkjenning, og verkstaden me har funne, ligg slik at det er flotte vegar å gå tur på. Difor tok eg med meg Emil og tenkte han ville ha godt av å få gå ein times tid på ukjente vegar til bilen var ferdig og me kunne køyre heim att.

Då eg opna burdøra, sat han fint, og eg tenkte at "Dette går jo så det suser!". Då han hoppa ut or bilen, derimot, var han heilt hinsides! Han ulte nesten, og stresset hans var til å ta og føle på! Det var berre såvidt han ville ha godbit, og hadde ikkje begrep om kva det innebar å gi meg laust band. Han klynkebjeffeulte dei første fem til ti minutta av turen, og så roa han seg litt. Etter ca ein km fekk han springe laus eit godt stykke, og det gjorde han verkeleg! Han sprang og sprang til og frå meg, oppi grøftekanten og ned igjen, og langsmed kanten og snuste og blei gravskiten frå skuldrene og ned.

Turen varte i godt over ein time, og då me kom attende til verkstaden var ikkje bilen min heilt ferdig, men kona til mekanikaren hadde vore og sett til hesten sin, så då stod eg og prata med henne i mens. Etter eit par minutter starta Emil å ULE slik han gjer dersom han blir satt igjen inne medan me er ute. Då eg ignorerte det, starta hoppinga. Nevnte eg kor skitten han var?

Så, mykje lyd, endå meir enn før, noko eg er litt fortvila over. Det eg gjer med han, er tydeligvis feil, sidan det berre blir verre og verre.

Dette med å lage lyd når han kjem frå bilen har han gjort to gonger før, men då har det berre vore i maks fem til ti sekunder før han roa seg. Dette har blitt verre på berre tre gonger, så noko MÅ gjerast, men kva????

Innkjørsla er nå nesten heilt fri for snø!! Jippi!!!

Prosjekt avlevering nærmer seg MÅL!

2011-03-20T20:34:00.001+01:00

Først ein liten videosnutt av kva som kan hende ein flink labrador når ei frekk rottweilertispe er i nærleiken av avleveringstrening.

Eg ventar på at han skal gi meg kontakt før han skal få beskjed om å hente ballen, men så hender altså dette:

Etter at eg satte Ayla på altanen, skjedde dette:

Meir perfekt kan det vel ikkje bli? Det er faktisk ein BALL, dette her! Og eg hiv den langt, han får sitje og sjå på at den trillar fristande nedover bakken, og ordet han ventar på er "Ta'an".
Legg merke til korleis han tar seg i det når eg seier "Klar".

Ingen seiersrunde!! Juhuuu!!!

Kurs i hundemassasje!

2011-03-19T17:56:00.001+01:00

I dag har Emil og eg vore på kurs i hundemassasje i regi av Boxerklubben i Kristiansand. Kurset varte i tre timar og kosta 350 kroner. Ingenting, altså. :-)

Det var Maylin Gabrielsen frå Skauen Hundemassasje som holdt kurset.

På førehand fekk me skriv om at det var påmeldt åtte hundar, og at me skulle halde til på Sørlandets Dyreklinikk sitt møterom. Der har eg vore før, då me var til Gry Løberg for konsultasjon. Difor visste eg kor stort (eller lite) rommet var, og grua meg veldig til korleis Emil ville takle sju andre hundar så tett på.

Rett før me skulle starte, spurte eg om det var mogleg å ta inn Emil frå starten av, sånn at han fekk tid til å akklimatisere seg før dei andre skulle hente sine hundar inn, og det fekk eg takk og pris lov til! Han busta og boffa allereie på veg inn, UTAN å sjå ein einaste annan hund, så eg kjende at hjarta sank litt i brystet på meg, må eg innrømme.

Eg hadde satt opp buret på førehand, og han gjekk inn og roa seg kjempefint der medan me hadde den innleiande teorien.
Då dei andre henta inn sine hundar, sat altså Emil i buret og følgde med. Til tross for mykje lyd, fekk han godbit på godbit på godbit, og til slutt hadde alle funne seg ein plass.
Det var to bulldoggar, tre labradorar inkludert Emil, ein Berner Sennen, ein dvergpuddel, og ein blandingshund. Og så ein boxer som demohund. Det var dermed ganske fullt opp med hundar i det vesle rommet.

Me sette opp eit bord for å stenge nokre av hundane ute av syne for Emil. Det blei for mykje for han å sjå alle dei andre på ein gong.

Massasje var deilig, syns Emil, og kvilte haka på kneet mitt før han nesten sovna.

Det var litt trangt med så mange hundar på ein gong.

I starten belønna eg han ganske så ofte bare for at han såg på dei andre hundane utan å lage lyd, etterkvart trappa eg ned på belønninga då eg såg at han blei meir og meir avslappa og ikkje brydde seg så fælt. Ved eit par anledningar var eigarane til eit par av hundane litt away og fekk ikkje med seg at hundane rusla bort til oss, og dermed var balubaen i gong.
Slik var me plasserte:

Av ein eller annan årsak har lyden forsvunne på opptaka eg gjorde i dag...

Î pausen gjekk eg ut med han for å lufte han, og han var knallhøg umiddelbart! Bjeffa og nauta seg frå han kom ut og til han hadde helst på eit par av dei andre hundane. Han likte faktisk best dvergpuddelen, sjølv om det var ein hannhund :-)

Opplegget på kurset var veldig bra, og eg syns eg fekk mykje for pengene! Me lærte nokre teknikkar og rekkefølger på muskelgrupper, og korleis ein kan tøye ut hunden etter ein massasje eller etter mosjon. Ein skal ikkje tøye kalde musklar, nemlig.
Vidare er det smart å gå til hundemassør FØR hunden får plager, for også her gjeld regelen om at forebygging er langt meir effektiv enn reparasjon.

Massasje kan lindre mange ulike plager, og det kan også hjelpe mot stress, og som nevnt; forebygge skader.

Når det gjeld Mister Brumlebasse, så dukka han opp til stadighet i dag. Ein av bulldoggane laga VELDIG mykje lyd, mens ein av dei andre hundane bjeffa med jevne mellomrom. Ingenting av dette reagerte han på. Berre om dei kom for nære. Eg er likeveld særs fornøyd, for eg hadde frykta at eg ikkje kunne ha han der inne i det heile! At det kom til å bli nødvendig å setja han i bilen og berre kunne vera der inne utan hund fordi han berre stod og brølte. Men det gjorde han altså ikkje. Fleire gonger tok eg av både sele og halsband så han låg framføre meg utan noko på seg. Dei gongene han reagerte, var det stort sett murring og og brumling, men utan å gjere noko forsøk på å komme bort til den andre hunden.
Instruktøren kunne komme bort og vise meg PÅ HAN korleis eg skulle gjera, og han syns det var heilt greit. Første gong ho kom bort, murra han, men eg er ikkje sikker på om det var på henne eller hunden bak henne. Han har jo aldri murra på noko menneske før, så eg blei litt overraska, for å seie det mildt. Dei neste gongene ho kom bort var det jo ingen lyd..

Måten han var på ute i dag, fekk meg verkeleg til å grue meg til Elitesatsing i Arendal som startar om ein mnd... Så DET var litt kjipt.

Video av effektiv førebuing for resirkulering, og Calcinosis Cutis.

2011-03-17T12:29:00.001+01:00

Ja, å resirkulere er viktig, og når det gjeld yoghurtbeger må dei skyljas før dei går oppi plastsøppelet. Men vatn er jo kostbart og dyrebart og sånt (eigentleg ikkje for oss, sidan me har eiga brønn, men likevel), så korleis får ein begeret reint då? Tørke ut av det? Med papir? Med kjøkkenhandkle? Ikkje særleg miljømessig nokon av dei.

Men om ein har ein eller fleire hundar går det ikkje an å bli meir miljøvennlig enn dette:

Og så ein liten videosnutt av korleis Ayla ser ut på ein god dag. I dag er ein god og tørr dag for Ayla, nemlig.

I går, etter shamponering, såg det slik ut:

Ayla med hovudet i fanget mitt så eg får plukke blaute skorper med pinsett.

Bloggen min er 5 år i dag!

2011-03-14T00:23:00.001+01:00

I dag har eg blogga i fem år. Og når eg tenkjer tilbake på dei fem åra, har det vore oppturar som har tatt pusten frå meg, og nedturar som har tatt motet frå meg. Veldig mykje har skjedd på det private plan som eg sjeldan skriv noko om i bloggen, og eg har også utvikla meg veldig som hundeperson.

Her er mitt aller første blogginnlegg

Eg har vore dønn ærlig i alt eg har publisert, sjølv om eg ikkje har publisert alt som har hendt. Eg har skrive frå hjarta og sjela, og fått mange og gode tankar tilbake gjennom folk som har kommentert innlegga mine. Alle kommentarer set eg uendelig pris på, og forsøker å kommentere tilbake i andre sine bloggar når eg føler eg har noko å bidra med.

Bloggen er først og fremst for min eigen del, som ei slags dagbok, noko eg kan sjå attende på og minnast. Dersom andre kan ha nytte av erfaringar eg gjer meg, og bloggar om, så er det ein stor bonus. Sjølv set eg stor pris på alt eg kan ta til meg av lærdom frå andre sine bloggar, og sjølv om ein ikkje tykkjer sjølv at ein har den mest interessante bloggen, så kan det faktisk hende at nokon der ute likar den likevel.

Av og til, når eg tar eit tilbakeblikk i bloggen min, og leser eit gammalt innlegg, kan eg oppleve å få kjensla av at eg les noko heilt nytt, noko eg aldri har opplevd fordi eg har fortrengt eller gløymt det. Då tenker eg at bloggen min er utruleg verdifull FOR MEG, og er glad eg har brukt så mykje tid på å forfatte innlegg etter innlegg. 657 innlegg har det blitt.

Her er nokre av mine favorittar:

Dette innlegget er vondt og sårt for meg, men godt likevel.

Eg og Emil la ut på langtur, og eg spekulerte ut nokre turtips eg ville dele med meg.

Tips til korleis ein kan få mest moglet ut av ein kurskveld.

Eit innlegg som kan hjelpe om ein har ein hund som ikkje er like glad i kos som eigaren - spesielt på kurs og treningar.

Eit litt komisk innlegg om kor flink vakthund Ayla eigentleg er.

Dette skreiv eg etter at me tok farvel med Joey 17. juli 2009. Eg saknar han framleis...

Dette innlegget blir eg både vemodig og vanvittig stolt av å lese!

Dette innlegget kan gjelde så mangt.. Og handlar om kommunikasjon.

Vendepunktet for meg og Ayla.

Herleg snutt om då Ayla skjøna poenget med "Fire føter i boksen", som var heimelekse på Hundeeierskolen.

Fantastisk tur med Olaug og jentene og Joey!

Filosofisk innlegg om livet generelt, men også om hundetrening.

Sjølvsagt har eg fleire innlegg eg likar godt, men eg kan jo ikkje ramse opp alle saman her :-) Eg kjenner eg faktisk er stolt over å ha blogga på same staden i fem år. I skrivande stund har eg hatt 33 667 sidevisningar i løpet av fem år. Det er eit snitt på 18 om dagen, og eg syns ikkje det er reint lite, eg. Det er mange som leser bloggen og som aldri kommenterer, og det har vore folk frå heile verda innom berre sidan juli i fjor:

Dei grøne landa har det vore besøk frå. Jo mørkare, desto fleire besøkande.

Eg har ikkje berre blogga om når det går godt, for det fins så mange godværsbloggar rundt om på nett. Det er tross alt flest kvardagar her i livet, og det er dei som ER livet. Då eg gjekk på gymnaset, hadde eg ei fantastisk lærerinne eg alltid hadde beundra. Ho var (og er framleis) vakker og strålande og hadde ein fantastisk energi rundt seg, og var alltid så smilande og blid og utadvendt. Eg hadde det ikkje slik på den tida, eg stod på terskelen til vaksenlivet, og misunte henne sjølvsikkerheten ho alltid hadde. Så var eg så heldig at eg fekk bli betre kjent med henne, og ho kunne då fortelje meg at ho aldeles ikkje alltid kjende seg så sjølvsikker og vellykka. Dette var ei slik skjellsetjande erfaring for meg, at eg sidan då har tenkt attende på dei åra som særs viktige i forhold til kven eg vaks opp til å verta. Fram til då trudde eg at slik folk såg ut til å ha det, det var slik dei hadde det. Sånn er det jo ikkje i det heile, og sidan då har det vore viktig for meg å vise til andre at ikkje alt er like perfekt som det ser ut til.. Alle har sine ting dei ikkje får til, og når ein stort sett viser fram til andre det ein FÅR til, kan biletet bli skeivt.

Ein kan raskt kjenne seg utilstrekkelig når ein går rundt og trur at alle andre får til alt ein sjølv ikkje klarer på ein god dag eingong, og difor er det eg skriv om slikt ein gjerne ikkje nødvendigvis skryter av, som her i dette innlegget om kvifor det går så seint framover for Emil og meg. Dette er nok eit ærleg innlegg, men det kosta ein del å publisere det, det skal eg innrømme. Meeeen, det gjorde godt å publisere det, og eg fekk ei anna ro i sjela etterpå. Sjølvsagt skulle eg helst sett at ting var annleis, men dei er ikkje det, så då får eg gjer det beste eg kan ut i frå korleis det ER.

Men nå babler eg :-) Og det skal eg jo ikkje.

Fem år med blogging, altså, og eg håpar det blir mange fleire! Blogging er kjekt, det er ein fin måte å halde (hunde)vener og familie oppdatert på kva som skjer, både med ord og film og bilete :-) Og nå har eg fått meg nytt kompaktkamera, så nå kan det bli filmsnuttar igjen :-)

Tusen tusen takk til alle som leser bloggen og som kommenterer!! Det er like kjekt kvar gong det tikkar inn ein kommentar! :-)

The flying labrador + oppdatering Calcinosis Cutis.

2011-03-13T18:51:00.001+01:00

Først nokre bilete av Emil, the flying Labrador, som forøvrig har vore hjå oss i EITT år i dag, søndag 13. mars :-)

Vetle har laga endå eit hinder til meg: Lengdehopp, og eg måtte berre prøve om Emil ville over. Ayla fekk også vera med ut, og då ho såg hinderet, var ho klar som eit egg til å jobbe. Ho skal jo ikkje hoppe noko meir no, men fekk lov til å stege over dei, sånn for syns skuld :-)

Emil, derimot, han stega ikkje mykje:

Emil er flink til å sitje og vente til han får lov til å hoppe :-)

Emil tar sats

The flying Labrador :-)

God klaring.

Her er hinderet 1,40 meter langt frå fremste til bakerste pinnen.

Når berre Emil får ballen sin, så er han så nøgd, atte :-)

Så over til Ayla og Calcinosis Cutis.
Litt av årsaka til at eg skriv såpass ofte om dette som eg gjer, er fordi eg har funne så lite om dette på nett elles. Det fins knapt nok noko på norsk, og eg har endå til gode å finne noko om progresjonen i sjukdommen. Eg har funne at det er vanskeleg å behandle, at det er lite medisin som fungerer, og resten av opplysningane er vage, eller vanskelege å forstå.

Eg oppdaga altså i slutten av januar at pelsen til Ayla stod opp på ryggen, og dette er nå sju veker sidan. Dei siste dagane har det kome meir puss og blod frå hol i huda, og eg shamponerer henne nå annankvar dag i stadenfor kvar tredje dag. I morges då eg stod opp, var heile hennar venstre side av nakken full i blod :-(

Dette første biletet ser ille nok ut, men når eg rettar ut foldene, kjem den eigentlege sanninga fram.

Det er nå snart tre veker sidan eg fekk beskjed om at det ville bli verre før det blei betre, og det har ikkje blitt betre endå. Eg undrar meg kor dette skal ende, for eg tenkte for ei veke sidan at eg håpa det ikkje ville bli verre då. Det har det blitt, og eg ser med gru på dei neste vekene dersom dette heller ikkje er dalsøkket me må nedom før me kan klatre oppover igjen.

Skitur. Og oppdatering av korleis tjernet ser ut.

2011-03-11T17:13:00.001+01:00

I dag starta dagen med snøstorm og rusje vær, men etter lunsj skein sola inn vinduet. Ayla har hatt ein rolig dag, så eg tok sjansen på å rusle innover vegen på ski i lag med Emil. Me fekk ein fantastisk tur, og erfaringane stod i kø for både meg og Emil:

* Smørefri ski klabber!

* Smørefri ski som klabber, kan faktisk klabbe sjølv om skia beveger seg framover i nedoverbakke! Tru det eller ei!
* Smørefri ski som klabber er kjekt i oppoverbakkar!
* Smørefri ski som klabber er uansett betre enn å gå på føtene i 80 cm snø når ein ikkje har truger.
* Ta alltid med ei bittelita niste og godt sitteunderlag, for sjølv om turen er meint å vera kort, kan det hende at været er så nydelig at ein har lyst til å setje seg ned i ein lun skråning og nyte naturen i lag med ein herlig Emil.
* Ta med fotoapparat sjølv om turen er meint å vera kort.

For Emil sin del, blei følgande erfaringar gjort:
* Gallopp fører til at ein synker laaangt ned i snøen, mens lett trav ikkje gjer det.
* Snø smaker godt (den erfaringen gjorde forresten eg meg også)
* Bratte heng med snø i er minst dobbelt så tunge å klatre i som bratte heng uten snø.
* Det er ikkje alltid Kari Anne har med seg godbitare på tur, særleg når turen er meint å vera kort.
* Om ein ikkje rakk å gå rundt juletreet då det var i hus, går det fint an å finne eit lite tre ute og gå rundt det:

Så, det var erfaringsrikt for oss begge to :-)

Då me kom heim att, måtte eg bort til bedet og kikke på dei nydelege spirene som hardnakka påstår at våren er i kjømda:

-----------------------------------

Og slik såg tjernet ut i dag:

Snøen har sunket litt, men ingen teikn til åpne råk endå...

Katten Smiley

2011-03-09T15:25:00.001+01:00

Frå før har me katten Legolas som blir åtte år i år, og som kom heim til oss fordi Joey ikkje syns det var kjekt å vera åleine etter at Tinka døydde i mars 2003. I løpet av sommaren blei det meir og meir tydeleg at Joey sørga tungt, for han mista lysta til å vera med på tur, gjekk kraftig ned i vekt, ville berre sove, og når me var ute, sat han og kikka bortover vegen som om han venta at Tinka skulle kome fram bak hekken når som helst. I august det året kom Legolas til oss, og Joey blei nærmast født på nytt. Han åt godt, ville leike, bli med på tur, og fekk finare pels også.

Nå er det Legolas som går og har det stusselig etter at me flytta frå Pusi, venninna hans på Vistnes. Han har ingen å leike med her, og bruker mesteparten av dagane sine på å sove. Difor måtte me finne på noko for han.

I forrige veke kom altså Smiley heim til oss via Vennesla Dyreklinikk. Dei annonserte han med å vera kastrert, kosete, reinslig, vant til andre kattar og hundar. Og det siste der var særs avgjerande for meg, for då visste eg at eg ikkje trong bruke tid og energi på å venne han til hundane. Emil og Ayla er nemlig berre sånn måteleg interessert i Legolas, og med Ayla sin tilstand i tankane, hadde eg ikkje energi til å ta den jobben med hundetilvenning.

Då eg var nede og såg på denne nye skjønnheten, var han så absolutt kosete! Han mol så høgt at det vibrerte i hjarta mitt :-) Dermed sa eg til dei at eg kunne ta han heim på prøve. Jepp.. på prøve...

Det viste seg at han ikkje VAR kastrert, men at han skulle bli. Han var heller ikkje vant til hundar lenger, for dei to første dagane låg han vettskremt nede i kjellaren. Eg sov der nede med han dei tre første nettene, og i motsetning til Legolas var denne krabaten AKTIV om natta.

Den tredje dagen tødde han opp og vågde seg opp trappa mens hundane var inne. Dei andre dagane hadde eg sendt hundane ut på altanen slik at katten kunne komme opp og sjå seg rundt. Det var då me bestemte oss for å behalde han og kalle han Smiley.

Han er åtte månadar, ikkje særleg kosete med mindre det er morgon eller han trur han kan tigge til seg boksemat. Han var altså heller ikkje kastrert, men det skal klinikken gjer på si rekning. Likevel, det er me som må ta rekonvalenstida. Han var heller ikkje vant til hundar. Kattar er ikkje vant til hundar når dei ikkje har budd i lag med hundar dei to siste månadane. Og i allefall ikkje ein så ung katt. Han tødde raskt opp til Legolas, men så har jo Smiley budd med fire andre kattar dei siste månadane. Reinsleg er han så absolutt, og har kun gått på do i kassa si. Han har ikkje fått lov til å gå ut endå, men maser ikkje heller om det.

Oppdatering etter veterinærbesøk. Calcinosis Cutis.

2011-03-09T11:08:00.001+01:00

Mondag var det tid for nytt veterinærbesøk igjen med Ayla. Eg gleda meg nesten litt, for eg syns det hadde stagnert litt dei siste dagane. Det syns veterinæren også, og me trappa ned bittelitt på antibiotikadosen og fant ut at ho skulle slutte heilt på kortisonen.

Tirsdag datt motet igjen, for då såg ho slik ut i nakken då eg stod opp på morgonen:

Eg syns også at eg merker at ho klør meir no etter at me har trappa ned og nå slutta på kortisonen, så eg må passe på henne heile tida så ho ikkje skal falle for fristelsen å klø seg i nakken med bakbeina. Mot halen er det dessutan kome så langt no at ho når det med munnen, så eg hopper opp kvar gong eg høyrer lydar som kan minne om hund som klør seg. Oftast er det Emil, faktisk, og sjølv om eg sit og SER på at han starter å klø seg, er første tanken min at "Nei, det må han ikkje!". Han får jo sjølvsagt lov, men så innstilt er eg på å avbryte kløing, altså.

Eg må ha med begge hundane overalt kor eg ferdas, og våger ikkje setje Ayla åleine utan oppsyn. På mondag og tysdag MÅTTE eg eit par timar fordi bilane skulle på EU kontroll. Då ga eg Ayla den lilla dingsen som såvidt synes på nederste biletet, og putta makrell i tomat inni. Den lilla dingsen der har ho forresten hatt i fem år, og den er like heil! Etter FEM år med ivrig bruk av ein ROTTWEILER!! Ingen kongar eller andre leiketøy har haldt så lenge, faktisk!